بنیانگذاری ملت حنیف، رسالت و مبارزات ابراهیم علیه‌السلام از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 84

ابراهيم و اعلام دين فطرت

«اِنّي وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذي فَطَرَ السَّموتِ وَ الاَْرْضَ حَنيفا وَ ما اَنَا مِنَ‌الْمُشْرِكينَ!» (79 / انعام)

1- الميـــزان ج : 13 ص : 280 .

ابراهيم و اعلام دين فطرت (155)

پس از آن كه ابراهيم عليه‌السلام از شرك قومش و از شركاي آنان تبري جست اينك با عبــارات آيــه فــوق بــه س-ـوي وحيد تام گرائيده و ربوبيت و معبوديت را منحصرا براي كسي اثبات مي‌كند كه آسمان‌ها و زمين را از نيستي به هستي درآورده و بـت‌پـرستي و شـرك را از خود نفــي كــرده و مي‌فـرمايد:

«من روآوردم به كسي كه آسمان‌ها و زمين را آفريده،

در حـالـي كـه ميـانـه‌رو هستـم و از مشـركـان نيستم!»

منظور از روي آوردن، كنايه از اين است كه من با عبادت خود تنها به سوي خداوند روي مي‌آورم، چون لازمه عبوديت و مربوبيت اين است كه مربوب در نيروي خود و اراده‌اش بسته به رب خود باشد و او را بخواند و در جميع كارهايش به او رجوع كند و

(156) بنيانگذاري ملت‌حنيف، رسالت‌ومبارزات‌ابراهيم عليه‌السلام

معلوم است كه دعا و رجوع جز با توجيه وجه و روي آوردن محقق نمي‌شود، بنابراين تـوجيـه وجـه كنـايـه اسـت از همـان عبـادت كـه آن نيـز عبـارت است از دعا و رجوع.