مقدمه
قبله سودازدگان، ابروی سرمه سای تو گلبن روضه خبان، خار به دیده آیدم زاهد زهد پیشه را حور و قصور زانکه من سایه ی آستانه ات مایه ی فخر و آبروست در دو جهان اهل دلی نیست که در طریق عشق دل ندهم به هفت در، پا ننهم به هشت در یک شب قدر از آن سبب به زهزار ماه شد ملک سلیمان به نظر پای ملخ نمایدم شد زر ناب قلبم از پرتو کیمیای تو روی تمنای من و دست گره گشای تو رشته زندگانی ام صد گره است و یک امید قبله نمای عاشقان غمزه غم زدای تو گر زندم اشارتی نرگس دلربای تو از همه بیگانه شدم تا شدم آشنای تو ای که همای آسمان پر زده در هوای تو پا ننهد به راه تو، سر ندهد برای تو طالع اگر مدد کند، یک نفسم لقای تو طوق غلامی ستد از سلسه دوتای تو گر شودم نقش نگین نقطه ای از ولای تو پی سپر شافعی ام سخره زور و زر نیام رشته زندگانی ام صد گره است و یک امید رشته زندگانی ام صد گره است و یک امید امام مسلم از یزید بن حیان روایت کرده که گفت: من و حصین بن سبره و عمرو بن مسلم به نزد زید بن ارقم رفتیم. هنگامی که نشستیم، حصین به او گفت: به درستی که ای زید خیر زیادی به دست آوردی. رسول خدا را دیدی و سخنان وی را شنیدی و با او جهاد نمودی. پشت سر آن حضرت نماز گزاردی. بدون
تردید این خیر زیادی است که نصیبت گردیده. برای ما آنچه از رسول خدا شنیدی، بازگوی. گفت: ای پسر برادرم! روزی رسول خدا در کنار آبی به نام خم که در میان مکه و مدینه قرار دارد، ایستادند تا برای ما خطبه بخوانند. ایشان پس از ستایش خداوند، اندرزهایی ایراد نمودند و سپس فرمودند: اما بعد ای مردم! جز این نیست که من بشری هستم. زود است که فرستاده پروردگارم در رسد و من دعوت او را اجابت کنم (کنایه از وفات) و من در میان شما دو چیز گرانبها را باقی گذاشته ام، اول کتاب خداوند که در آن هدایت و نور است. به این کتاب تمسک جویید و بدان چنگ زنید و دوم اهل بیت من، شما را به یاد خدا می اندازند. حصین از وی پرسید: اهل بیت آن حضرت کیست ای زید؟ آیا زنان ایشان از اهل بیت نیستند؟ گفت: زنان آن حضرت از اهل بیت ایشانند ولیک اهل بیت ایشان آنانی هستند که بعد از رسول خدا صدقه بر آنها حرام گشته است. گفت: آنها چه کسانی هستند؟! گفت: آنان فرزندان علی اند. امام فخر رازی، مفسر و دانشمند نامدار جهان اسلام، در ذیل آیه ی 23 سوره ی شوری که خداوند به پیامبرش می فرماید: بگو ای محمد من از شما در برابر دعوتم، چیزی نمی طلبم جز دوستی نزدیکانم. به نقل از علامه جارالله زمخشری، می نویسد: پیامبر اسلام در مورد اهمیت اهلبیت و نزدیکان خود فرمودند: هر کس با دوستی آل محمد بمیرد، به درستی که شهید مرده است. بدان هر آنکه بر دوستی آل محمد بمیرد،
در حالی مرده که گناهانش آمرزیده شده. بدان هر آنکه بر محبت آل محمد بمیرد، در حالی مرده است که توبه اش پذیرفته شده. بدان هر آنکه بر محبت آل محمد بمیرد، مؤمن کامل الایمان از دنیا رفته است. بدان هر آنکه بر محبت آل محمد بمیرد، نخست فرشته مرگ و سپس نکیر و منکر وی را مژده بهشت می دهند. بدان هر آنکه بر محبت آل محمد بمیرد، او را همانگونه به سوی بهشت می برند که عروس را به خانه بخت می برند. بدان هر آنکه بر محبت آل محمد بمیرد، به درستی که بر خط سنت و جماعت مرده است. بدان هر آنکه بر محبت آل محمد بمیرد، خداوند قبرش را مزار فرشتگان رحمت قرار دهد. بدان هر آنکه بر بغض آل محمد بمیرد، روز قیامت در حالی می آید که در میان دو چشمش نوشته است: نا امید از رحمت خداوند. بدان هر آنکه بر بغض آل محمد بمیرد، کافر مرده است. بدان هر آنکه بر بغض آل محمد بمیرد، بویی از بهشت به مشامش نخواهد رسید. در مناقب و اوصاف اهل بیت، احادیث زیادی در کتب اهل سنت ذکر شده، از جمله: رسول اکرم (صلی الله علیه وآله) فرمود: «خداوند را به پاس نعمتهایش، و من را به خاطر دوستی خداوند و اهلبیتم را به خاطر دوستی من، دوست بدارید.»
ابوبکر خلیفه اول
«حرمت پیامبر را در اهل بیت آن حضرت حفظ و نگهداری نمایید.»
خلیفه دوم عمربن خطاب
«خوش به حالت ای فرزند ابوطالب که صبح و شام می نمایی در حالی که مولای هر مرد و زن مسلمانی.» و نیز:«من هیچ مرد و زنی را سراغ ندارم که در نزد پیامبر محبوبتر از علی (رضی الله عنه) و همسر وی باشد.»