بدایع الانوار صفحه 262

بامره یعملون این مطالب از غوامض مشکلات است که عقول قاصره ادراک آن نتوانند

فصل دوم: در ثواب زیارت آن بزرگوار

بدان که نفس را با بدن و دو گونه علاقه است یکی از جهت صورت شخصیه بدن معین مخصوص و به موت لا محاله این علاقه منقطع شود و یکی از جهت ماده محفوظه التشخیص فی ضمین انه کانت بدینه او ترابیه او غیر ذلک و این علاقه به موت باطل نشود و هیچ کدام باطل نشود در امام و پیغمبر چه بدن آنها به همان طور وفات در قبر باشد پس نفس مفارقت کرده از بدن همیشه متوجه و متوقع بدن خود باشد از جمله سفر کرده که یاد وطن و منزل خود کند و هرگاه نفس ولی و مؤمن باشد که کمال و طهارتی داشته باشد مورد اشراقات انوار الهیه و فیوضات ربانیه گردد و نفس رایز هرگاه به توجه تمام به مرقد مرور حاضر شود و این حضور مرقد را حضور و صحبت او داند لامحاله از قبض وارد به نفس مرور پرتوی در نفس زایر افتد و به قدر استعداد لا محاله منتفع شود و مسلم است که جمیع عقلا در هر ازمنه این مطلب را مراعات داشتند چنانچه امام فخر رازی در کتاب مطالب عالیات گوید که شاگردان ارسطو پس از مرگ وی به زیارت قبر او می رفتند و متاهل مشکله که داشتند حل می کردند و چون رسول خدا و ائمه هدی از تمام ما سوی برتر و افاضه فیض بر آنها بیشتر شود زایر آنها را هم ثواب زیادتر باشد از زایر اولیای دیگر خاصه که نفس رسول خدا و ائمه هدی تصرفی تام در این عالم دارند. فی جامع الاخبار باسناده عن حسین بن محمد القمی که گفت فرمود حضرت امام رضا هر کس زیارت بکند قبر پدرم را در بغداد مثل آن است که زیارت بکند قبر رسول خدا و امیرالمؤمنین را و حضرت صادر فرمود که حضرت امیرالمؤمنین فرمود که رسول خدا فرمود هر کس زیارت بکند مرا بعد از رحلت من مثل کسی است که هجرت کرده است با من از مکه به مدینه ایضاً باسناده عن ابن سنان که گفت عرض کردم به حضرت امام رضا که چه ثواب است از برای کسی که زیارت کند پدرت را فرمود واجب