تفسیر علامه: انسان‌های اولیه و پیامبران آنها از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 133

وقتــي مي‌بينيــم كه قوم نوح او را تهديد به رجم و سنگ‌سار كردند اين بار تهديد آن‌ها قطعي بــود، چــون از مفردات آيه برمي‌آيد كه اين سخن را در اواخر دعوت طــولاني نـوح گفته‌اند.

حضرت نوح بالاخره بيان مي‌كند كه ديگر كار از كار گذشته و تكذيب به طور مطلق از قوم تحقق يافته به طوري كه ديگر هيچ اميدي به تصديق و ايمان در آنان نمانده است، از خــدا مي‌خــواهد بيـن آن‌جنـاب و بين قومش قضاء براند.

خداوند مي‌فرمايد:

«پس او و همراهـان او را در كشتـي نجـات داديـم،

سپـــس بـــاقـــي مــانـدگــــان را غــــرق كــــرديـــم،

مباحثات نوح (241)

كــه در ايـن عبـرتـي است و بيشترشان ايمان‌آور نبودند،

و پــروردگـارت همـو نيـرومنـد و فـرزانه اسـت!» (119 تا 122 / شعراء) (1)

دعـا و شكايت و نفرين نـوح

قـرآن مجيـد از حضـرت نـوح دعـائي را نقـل مـي‌فـرمـايـد: كه در پايان كار خود با قـومـش كـرد و عرض نمود: