تفسیر علامه: انسان‌های اولیه و پیامبران آنها از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 140

«يَغْفِــــرْ لَكُــــمْ مِــــنْ ذُنُــوبِكُــــمْ،» (4 / نــوح)

(252) انسان‌هاي اوليه و پيامبران آن‌ها

منظور از "بعضي از گناهان -" «مِـنْ ذُنُــوبِكُــمْ،» آن گناهاني است كه قبل از ايمان و در حال كفر مرتكب شدند و اما گناهاني كه از آن به بعد و بعد از ايمان آوردن در آينده مرتكب مي‌شوند، منظور نيست، چون معنا ندارد گناهاني كه هنوز رخ نداده آمـرزيـده شـود، چـــون چنيـن وعـــده‌اي مستلــزم آن اســت كـــه تكـاليــف ملغــي شـــــود!

هر جا در قرآن آمرزش همه گناهـان منظـور بـاشـد مغفــرت متـرتب بـر استمـرار ايمــان و عمـل صـالـح و ادامـه آن تا آخـر عمر گرديده است. مانند آيه 12 سوره صف.

در حقيقــت وسعــت آمــرزش بــه مقـدار وسعت ايمــان و عمـل صــالــح اسـت.

وعده تأخير اجل قوم

وعده تأخير اجل قوم (253)

فــــــرمــــــود:

«...و تـا بـه تـأخيـر انـدازد مـــرگ شما را،

تــا زمــــان رسيــــدن اجــــل مسمــي!»