تفسیر علامه: انسان‌های اولیه و پیامبران آنها از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 147

البته اين نفرين نوح كه از خدا مي‌خواهد گمراهي قوم را زيادتر كند، غير آن نفريني است كه براي هلاكتشان كرده است. اين جا مي‌خواهد خدا گمراهي آن‌ها را زيادتر كند. البته اين گمراهي ابتــدا به ســاكن نيست بلكــه مجــازاتي است به جرم كفر و فسق‌شان، تا آماده آمدن عذاب خدا شوند و در كفر و ضلالت به حــداكثر ظرفيت خود بـرسند تا عذاب خــدا نازل شود.

عذاب دنيوي و برزخي قـوم نوح

عذاب دنيوي و برزخي قوم نوح (263)

قبــل از اتمــام شكوائيــه نوح كه در قرآن مجيد در اين آيات بيان شده خداوند مي‌فرمايد كه اين قوم به خــاطــر خطيئه‌ها و گــناهانشان عاقبت غرق شدند و داخل آتشي گشتند كه جز خــدا ياوري نيافتند. (يعني بــت‌ها و خداياني كه مي‌پرستيدند به كمك آن‌ها نيامدند!) (25 / نوح)

در اين آيه نظم لطيفي به كار رفته كه ميان غرق شدن در آب و سوختن در آتش را جمع كرده است. مراد به اين آتش، آتش برزخ است كه مجرمين بلافاصله بعد از مردن و قبـل از قيــامـت در آن معــذب مي‌شــونـد نـــه آتش آخـــرت.

(اين آيه شريفه يكي از دلايل برزخ است، زيرا در آيه شريفه نگفته قوم نوح غرق شــدنــد و در قيــامت داخـل آتـش مي‌شوند تا منظور از آتش، آتش قيامت باشد.) (1)

1- الميزان ج: 39 ص: 165.

(264) انسان‌هاي اوليه و پيامبران آن‌ها

اتمـام حجـت نـوح

«وَ اتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ نُوحٍ اِذْ قالَ لِقَوْمِهِ....» (71 / يونس)