تفسیر علامه: انسان‌های اولیه و پیامبران آنها از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 19

اين آيات كلام خداي تعالي است كـه بـه زمـان گفتگـو بـا ملائكـه اشـاره مي‌كنـد. دو عبـارت ديگر نيز كه خـداونـد فـرمـود:

قسمتي از ماجراي خلقت آدم (ع) (37)

«من در زمين مي‌خواهم جانشين و خليفه بگذارم،» (30 / بقره)

و

«مـــــن از گِــــل بشـــري خلـــق مـــي‌كنــــم،» (71 / ص)

هر دو خطاب خداوند است به ملائكه و دو جمله متقارن است كه در يك زمان و يك ظرف واقع شده‌اند. (1)

مبــدأ خلقــت آدم

1- الميزان ج : 34 ص : 38 .

(38) انسان‌هاي اوليه و پيامبران آن‌ها

در قرآن كريم هر جا از انسان به "بشر"تعبير شده منظور همان جثه و هيكل و ظاهر بدن اوست. در آيه شريفه فوق، مبدأ خلقت آدمي "گِل" معرفي شده است. در سوره روم مبدأ خلقت او "خاك" و در سوره حجر "صَلصالي از حَمَأ مَسْنون" و در سوره الرحمن "صَلصالي چون فَخّار يعني سُفال" آمده است، كه احتمال دارد همان مبدأ واحد احوال مختلفـي بـه خـود گـرفتـه است و قـرآن كـريـم هـر جـا نـام يكـي از آن احـوال را بـرده اسـت، لـذا ايـن اختـلاف تعبير ضـرري بـه‌جائـي نمي‌زنـد.