تفسیر علامه: انسان‌های اولیه و پیامبران آنها از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 42

فصل دوم:روزهاي بهشتي آدم زميني

اقامت موقت

«وَ قُلْــنـا يــا ادَمُ اسْكُــنْ اَنْــتَ وَ زَوْجُــكَ الْـجَنَّــةَ... .» (35 تا 39 / بقـره)

آدم در اصل و در آغاز براي اين خلق شده بود كه در زمين زندگي كند و نيز در زمين بميرد و اگر خداي تعالي او را (چند روزي) در بهشت منزل داد براي اين بود كه امتحان خود را پس بدهد.

-75

ايـن معنــا را آيــه «اِنّي جـاعِـلٌ فِـي الاَْرْضِ خَليفَـةً،» (30 / بقره) به دست مـي‌دهد.

پــس هـــدف و منظـــور از خلقــت آدم ايــن بــود كــه در زميـن سكـونـت كنــد.

چيزي كه هست ، راه زميني شدن آدم هميـن بوده كه نخست در بهشت منزل گيرد.

قـرآن كــريـم روزهــاي بهشتـي آدم زمينـي را چنيـن تعـريـف مي‌كنـد:

«و گـفتيــم: