تفسیر علامه: انسان‌های اولیه و پیامبران آنها از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 75

اگر در موضوع بهشت آدم، مخصوصا شر حي كه در سوره طه آمده است. دقت شود، ملاحظه مي‌گـردد كـه جريان امر طوري بوده كه ايجاب مي‌كرده خداوند اين قضاء را درباره آدم و ذريـه‌اش بـراند و اين دو فـرمـان را در اولين حكمش قـرار بدهد. خوردن از آن درخت ايجاب كرد تا قضاء هبوط او و استقرارش در زمين و زندگيش را در آن براند: همان زندگي شقاوت‌باري را كه آن روز وقتي او را از آن درخت نهي مي‌كرد از آن تحذيرش كرد و زنهارش داد.

توبه‌اي كه آدم كرد باعث شد قضائي ديگر و حكمي دوم درباره او براند و او و ذريه‌اش را بدين وسيله احترام كند و با هدايت آنان به سوي عبوديت خود، آب رفته را بـه جـوي بـازگـردانـد.

(134) انسان‌هاي اوليه و پيامبران آن‌ها

قضـائي كـه اول رانـده شد، تنهـا زندگي در زمين بود.

ولي توبه‌اي كه آدم كرد خداوند همان زندگي زميني را زندگي طيب و طاهري كرد، به اين‌طور كه هدايت به سوي عبوديت را با آن زندگي تركيب فرمود و يك زندگي خاصي از تركيب دو زندگي زميني و آسماني فراهم آورد.

توبه آدم بين اين دو فرمان صورت گرفت. اين نشان مي‌دهد كه در آن زمان هنوز از بهشت جدا نشده بودند، هر چند كه در بهشت هم نبودند و موقعيت قبلي را نداشتند. (1)

1- الميـزان ج : 1 ص : 253 .

اولين فرمان در تشريع دين (135)

مشتركات اديان در ريشه‌هاي تشريع

مشتركات اديان در ريشه‌هاي تشريع