دو شرح و سیزده جواب از قصیدهی بلند ابو المفاخر رازی صفحه 32

جواب بال مرصع مولانا هلالي

قصيده جواب بال مرصع من كلام هلالي في منقبة امام حسن بن علي (ع).

بسم الله الرحمن الرحيم

تخت مرصع گرفت شاه ملمع بدن

جيب مرقع دريد شاهد گل پيرهن

ساغر سيمين شكست ساقي زرين قدح

پيكر پروانه سوخت شمع زمرد لگن [295].

آتش موسي گرفت [296] در كمر كوهسار

شعله به گردون رساند [297] آه دل كوهكن

حضرت خضر فلك خلعت خضرا گرفت [298].

يافت به عمر دراز چشمه‌ي ظلمت وطن

بيضه زرين نهاد طاير مشكين جناح

جلوه‌ي طاوس كرد، طوطي شكر شكن [299].

شمع فلك را نشاند شعشعه‌ي آفتاب

شعله در انجم فكند مشعل آن انجمن [300].

ارقم [301] طاق فلك شمع جهان تاب را

تيغ زبان تيز كرد گرم شد اندر سخن

شعبده باز سپهر ز آتش پنهان مهر

بر صفت اژدها ريخت شرر از دهن [302].

خاتم زرينه داد دست سليمان پناه

صبح به صحرا فتاد از بغل اهرمن [303].

گفت: فلك: نيست اين، بلكه در ايوان عرش

چتر سعادت زدند بهر حسين و حسن

آن دو شريف حرم آن دو جهان كرم

آن دو امام زمين آن دو امين زمان [304].

مهر و مه روز و شب لعل و در و بحر و كان

سرو و گل و آب و گل جان و دل [305] مرد و زن [306].

هر دو بر اوج كمال چون مه و مهر سپهر [307].

هر دو به باغ جمال چون سمن و ياسمن

هر دو شه يك بساط، هر دو مه [308] يك فلك

هر دو در [309] يك صدف، هر دو گل يك چمن

شيفته‌ي باغ آن غنچه‌ي خضرا لباس

سوخته‌ي داغ اين لاله‌ي خونين كفن

سر علم عهد آن بيضه‌ي بيضا فروغ

مهره‌كش مهد اين زهره‌ي زهرا بدن [310].

بنده‌ي هندوي آن افسر [311] ترك و خطا

صيد سگ كوي اين آهوي دشت ختن

والد ايشان قريش، مولد ايشان حجاز

منبع ايشان فرات، معدن ايشان عدن

ناقه‌ي ايشان حليم، چون دل [312] سلمي سليم

مهره‌ي دل در مهار، رشته‌ي جان در رسن

خار خور و باركش، نرم رو و سخت كوش

گرگر رو و شير گير، كرگدن و پيل [313] تن