خورشید هفتم صفحه 76

آن که با رأیش قَدَر ، خود را نماید همطراز

آن که با حکمش قضا ، نقش برابر می زند

آن که هر جا زد قدم حیدر ، قدم آن جا نهد

آن که حرف از رأی و از لعل پیمبر می زند

آن که وقت درس او ، هستی شود یکباره گوش

آن که پای منبرش ، افلاک چنبر می زند

هرکه همچون ابن یقطین ، مِهر او در سینه داشت

مُهر تأیید ولایت را ، به باور می زند

همچو هارون ، هر که بغضش را کند در دل نهان

کوس رسوایی برای خود ، به معبر می زند

گرچه عجز خویشتن را ، می نماید آشکار

چون دم از مدح و ثنای او ، سخنور می زند

لیک جان از شوق او ، از جسم ، سر بر می کشد

مرغ روح از بهر پا بوسش ، به تن پر می زند

اشک شوقی کز صفا « صاعد » به مدح او فشاند

نی عجب ، گر از صفا ، پهلو به کوثر می زند

*****