خورشید هفتم صفحه 89

به طفلی هم امیر کائنات است این نکو منظر

رود راه شقاوت هر که را از چشم افکندش

کدامین طفل هنگام ولادت سجده بگزارد

بریده ناف او را از عبودیت خداوندش

به قاف قلّه هستی ، به عالم حُکم می راند

جهان چون درّه پستی است از کوه دماوندش

به پیش پای او گر آسمان از جای برخیزد

بنوشد پرنیان آفتاب از موج لبخندش

طعام هشت جنت می شود تأمین ز فضل او

شراب نور جوشد چشمه وار از کوه الوندش

از این باب الحوائج حاجتِ آنکس روا گردد

که از عهد الستی هست پا برجا به سوگندش

به صحن کاظمینت گر شبی افتد گذر « قدسی »

بهشت است آن ، بمان آنجا ، مپرس از چون و از چندش

*****