بدایع الانوار صفحه 179

له معجزات من اوایل قومه *** له مکرمات من جلیل المکارم

فدیت غریبانا زحا عن دیاره *** فیسقی یفتع السم من ید ظالم

فما زلت ارثیکم و ابکی مصابکم *** کغنیه قمری و نوح الحمائم

تا سیت جدی جابرا فی ولا *** و من یشبه الاباء لیس بظالم

نور پنجم: در حبس و شهادت آن بزرگوار و آن مشتمل است بر دو فصل

فصل اول: در کیفیت حبس حضرت ابو ابراهیم موسی بن جعفر علیه السلام است.

بدان که منصور دوانیقی به ظاهر متعرض آن سرور نشد و اکتفا به شهادت امام جعفر صادق نمود و آن حضرت در خلافت منصور آسوده و فارغ البال بود و منصور قبل از موت خود به چندین روز این دو بیت بر دیوار نوشته دید:

ابا جعفر جائت و فاتک و انقضت *** سنوک بامر الله لا بد واقع

ابا جعفر هل کاهن او متجم *** بک الیوم من ضرب المنیه مانع

ابو جعفر منصور از این جهت متاثر و محزون شده دانست که اجلس نزدیک است عبدالعزیز بن مسلم گوید که روزی نزد منصور رفتم او را متحیر و مغموم دیدم سلام کردم جواب نداد ساعتی بایستادم قصد مراجعت کردم منصور گفت دوش به خواب دیدم که شخصی بر من بیتی خواند که دلالت بر حلول اجل من می کند و آن ابیات که یاد کرده بود بر زبان گذرانید من گفتم که خیر باشد یا امیرالمؤمنین و در همان ایام از بغداد