حکایت آفتاب: نگاهی به زندگی امام رضا علیه السلام صفحه 136

داستان دعبل

دِعبل بن علی خزاعی از شعرای معروف زمان حضرت رضا (علیه السلام) است. وی در مرو نزد حضرت آمد و گفت: ای پسر رسول خدا! درباره شما قصیده ای گفته ام و سوگند خورده ام قبل از شما آن را برای کسی نخوانم.

حضرت فرمود: بیاور. دعبل شروع کرد به خواندن قصیده معروف خود که ابتدای آن این است:

مدارس آیات خلت عن تلاوه

و منزل وحی مقفر العرصات

یعنی: مدرسه های آیات الهی از تلاوت، خلوت مانده و محل نزول وحی، کِساد و بی رونق شده است؛ تا آن که پس از بیان مظلومیت اهل بیت (علیهم السلام) و محرومیت ایشان از حقوق خویش گفت:

اری فیئهم فی غیرهم متقسمّاً

و ایدیهم من فیئهم صفرات

یعنی: می بینم که غنایم ایشان در میان دیگران تقسیم می شود ولی دست های ایشان از آن خالی است.

در این هنگام حضرت رضا (علیه السلام) گریست و فرمود: ای خزاعی، راست گفتی، و دعبل ادامه داد تا رسید به این شعر:

لقد خفت فی الدنیا و ایام سعیها

و انی لارجوا الأَمنَ بعد وفاتی

یعنی: من در دنیا و دوران آن، هراسناک بودم، ولی امیدوارم که بعد مرگ در امان باشم.