صحیفه رضویه جامعه : ادعیه امام علی بن موسی الرضا علیه السلام صفحه 12

بخش اول: نیایش حضرت عَلَیهِ السَّلام در زمینه تسبیح خداوند جَلَّ جَلالُه و ستایش او و درود و صلوات بر پیامبر و خاندانش عَلَیهِم السَّلام

نیایش اول: نیایش آن حضرت عَلَیهِ السَّلام در باب تسبیح و تنزیه خداوند سبحان

پاک و منزه است (و از هرنقصی مبرّا می دانم)(1) آن که آفرینش را با قدرتش آفرید، و آن چه را که آفرید با حکمتش استوار و متقن ساخت و با علم و داناییش هر چیزی از آفرینش را در جایگاه خود نشاند. پاک و منزه است آن که خیانت چشمان را می شناسد و آن چه سینه ها پنهان می دارد را می داند.(2) چیزی همانند او نیست و او بسیار شنوا و بیناست. (3)

نیایش دوم: نیایش آن حضرت عَلَیهِ السَّلام درباره تسبیح خداوند جَلَّ جَلالُه در روز دهم و یازدهم هر ماه

پاک و منزه است آفریدگار نور و روشنی، پاک و منزه است آفریدگار ظلمت و تاریکی. از هر نقصی منزه است خالق آب ها، از هر نقصی منزه است خالق آسمان ها، از هر نقصی منزه است خالق زمین ها.

1- وازه سبحان علم جنس است برای مصدر تسبیحف و معمولا به صورت مفعول مطلقی به کار می رود که جانشین فعل مضارع یا امر است. به عنوان مثال در عبارت «سُبْحَانَ رَبِّیَ الْعَظِیمِ وَ بِحَمْدِهِ»، «سبحان» به معنای «اُسَبِّح» است و در آیه (فَسُبْحَانَ اللَّهِ حِینَ تُمْسُونَ وَحِینَ تُصْبِحُونَ)، «سبحان» به معنای «سَبّیحوا» می باشد. در این جا به نظر می رسد این کلمه به معنای مضارع یعنی «تنزیه می کنم» و «مبرّا می دانم» است، اما از آنجا که بندۀ واصل به مقام فنا در هنگام تسبیح خود را نمی بیند به جای گفتن کلمۀ« اُسَبِّح» که تسبیح و تنزیه را با آن کلمه به خود نسبت دهد از کلمۀ «سبحان» استفاده شده که تسبیح و تنزیه در آن به فاعل نسبت داده نمی شود و به همین جهت در فارسی نیز می توان ترکیب «سبحان اللّه» را به صورت «خداوند پاک و منزه است» ترجمه نمود، یا گاهی با توجه به اصل به صورت فعل مضارع یا امر معنا کرد.
2- عبارت﴿ یَعْلَمُ خَائِنَهَ الْأَعْیُنِ وَمَا تُخْفِی الصُّدُورُ﴾ آیه 19 سوره غافر است که بدون هیچ تغییری در متن دعا به کار رفته است.
3- عبارت ﴿ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْءٌ ۖ وَهُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ﴾ بدون تغییر از پایان آیه 11 سوره شوری اقتباس شده است.