صحیفه رضویه جامعه : ادعیه امام علی بن موسی الرضا علیه السلام صفحه 68

و (ای) بخشاینده (در) دنیا، و بس_یار مهرب_ان (در) آخرت، ب_ر محمد و آل محم_د درود و رحمت فرس_ت، و بر م_ن رح_م ک_ن رحمت_ی ک_ه به وسیله آن خشم و نارضایت_ی ات نس_بت به من را خاموش سازی، و م_را از غیر خودت بی نیاز کنی. (1) سپس گونه راست خود را به زمین چسبانده و بگوید:

ای ذلیل کننده هر متکبر سرکشی، و ای عزیز کننده هر خوار و ذلیلی(2)، قسم به حق خودت که حقیقتاً در مورد کار فلان سختی و مش_قتم به نهایت ش_دت رسیده (کارد به استخوانم رسیده)، پس گشایشت را نصیبم فرما.

سپس گونه چپ خویش را به زمین چسبانده و مانند همان عبارت را بگوید، آن گاه به حالت سجده روی پیشانی برشده و مانند آن عبارت را بگوید، که در این صورت خداوند سبحان غم و اندوه او را بزداید و حاجتش را برآورد.

دعای بیست وسوم: دعای آن حضرت علیه السلام برای طلب گشایش در غم ها و اندوه ها

خداوندا تو ( تکیه گاه و مایه) اطمینان من در هر گرفتاری هستی، و تو (مایه) امید من در هر سختی می باشی، و تو در هر موضوعی که برایم پیش می آید (مایه) اطمینان و پشتوانه منی، چه بسا گرفتاری که دل در آن سست و لرزان می شود، وراه چاره در آن کم می شود (و بسته می شود) و کارها در آن به درماندگی میرسد و (اش_خاص) دور و نزدیک و دوست، (انسان را) در آن تنها می گذارند، و دشمن در آن شماتت می کند، و آن گرفتاری را به درگاه تو آوردم و آن را به تو شکایت نمودم، در حالی که از دیگران روی گردانده و فقط به سوی تو توجه نمودم، و تو آن گرفتاری را گشایش داده و برطرف کرده و مرا در آن کفایت نمودی.

چرا که تو صاحب اختیار هر نعمت و همراه (خلایق) در هر حاجت، و سرمنزل هر نیایش و گرایشی.