امام رضا علیه السلام از دیدگاه اهل سنت صفحه 84

ابن اثیر (در گذشته 606 ه .ق) می نویسد: «امامت شیعه در زمان علی بن موسی به آن حضرت منتهی گشت. فضائل وی بی شمار است، رحمت و رضوان خدا بر او باد».(1)

ابن طلحه (در گذشته 652 ه .ق) می نویسد:

علی بن موسی، بزرگوارترین، شریف ترین و کامل ترین فرزندان موسی الکاظم(ع) است.(2) وی مناقب و ویژگی هایی والا و صفاتی برجسته دارد. منش او پیامبرگونه و خلق و خوی پسندیده آن حضرت خلق و خوی انسان های اصیل بوده و این ویژگی ها را از پدرانش به ارث برده است. روحیاتش هاشمی و خاندان ارجمندش نبوی است. هر ویژگی از او شمرده شود، اندک، و هر چه در وصفش بیان گردد، والاتر و بالاتر از آن است.(3)

سبط بن جوزی (در گذشته 654 ه .ق) می نویسد: «[امام رضا] از اهل فضیلت و پرهیزکاری و کَرَم و بخشندگی بود».(4)

ابن ابی الحدید (در گذشته 656 ه .ق) می نویسد: «(امام رضا) داناترین، بخشنده ترین، و خوش خوترین مردمان بود».(5)

موصلی شافعی (در گذشته 660 ه .ق) می نویسد: «آن حضرت [امام رضا] از حیث ادب و بردباری و بینش بسیار پُرمایه بود. در نهایت بردباری قرار داشت، در پرهیزکاری و ترس از خداوند و شهامت و جوانمردی سر آمد بود».(6)

قلقشندی شافعی (در گذشته 821 ه .ق) می نویسد: «زمانی که مأمون، فضل گسترده و دانش تابان، و ورع آشکار و زهد خالص و دوری اش از دنیا، و دلدادگی مردم را نسبت به او دید، او را به ولایت عهدی خویش برگزید».(7)

1- ابن اثیر، تتمه جامع الاصول، ج2، ص715.
2- الاتحاف بحب الاشراف، ص155.
3- مطالب السؤول، ص295.
4- تذکره الخواص، ص321.
5- ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج12، ص254.
6- موصلی، النعیم المقیم لعتره النبأ العظیم، ص377.
7- قلقشندی، صبح الاعشی فی صناعه الانشاء، ج9، ص383؛ مآثر الانافه فی معالم الخلافه، ص304.