در این قطعه از بهشت ( راهنمای زائران امام رضا (علیه السلام) صفحه 125

حوزۀ علمیۀ قزوین فرا گرفت و برای ادامۀ تحصیل، در 1330ق همراه پدرش راهی نجف اشرف شد. در نجف، به مدت هفت سال از محضر بزرگان آن روزگار، همچون ‘سیدمحمدکاظم یزدی’ و ‘میرزامحمدتقی شیرازی’ و ‘میرزامحمدحسین نائینی’ بهره برد؛ در 1339ق به قم مهاجرت کرد و از محضر درس ‘شیخ عبدالکریم حائری یزدی’، مؤسس حوزۀ علمیۀ قم بهره مند شد. وی از 1341ق، با سکونت در مشهد و استفاده از درس بزرگان این شهر، به تدریس معارف قرآنی و فقه و اصول پرداخت. مهم ترین اثر ایشان، مجموعۀ پنج جلدی ‘بیان الفرقان’ است.

سرانجام، این حکیم قرآنی، پس از سال ها مهاجرت در راه علم و تربیت صدها شاگرد فاضل، در روز 22 ذی حجۀ1386ق، چشم از جهان فروبست و در ضلع غربی صحن انقلاب اسلامی به خاک سپرده شد.

علامۀ جعفری(رحمه الله علیه) (1304تا1377ش)

علامه ‘محمدتقی جعفری(رحمه الله علیه)’ سال 1304ش، در تبریز دیده به جهان گشود. دروس مقدماتی حوزه را در مدرسۀ طالبیۀ تبریز گذراند و برای ادامۀ تحصیل، عازم تهران شد. در تهران در مدرسۀ مَروی در محضر آیت الله شیخ محمدرضا تنکابنی و میرزامهدی آشتیانی، سطوح و فلسفه را آموخت.

ایشان در آغاز جوانی رهسپار نجف شد و از درس دانشورانی همچون: ‘آیت الله سیدابولقاسم خویی(رحمه الله علیه)’، ‘آیت الله سیدمحمود شاهرودی’، ‘آیت الله سیدمحمدهادی میلانی(رحمه الله علیه)’ و ‘آیت الله سیدمحسن حکیم’ استفادۀ لازم را بُرد.