در این قطعه از بهشت ( راهنمای زائران امام رضا (علیه السلام) صفحه 47

زیارت اَحیا (زنده ها)

زیارت احیا (زنده ها) ازجمله، اقوام و دوستان و انسان های با قداست، معنایی روشن و متداول دارد و در روایات، قسمتی با عنوان: «زیاره المؤمن» یا «زیارهالاخوان» وجود دارد. آن بخش، حاوی

روایاتی است که در آن ها، اجر و پاداش فراوانی برای دیدار انسان های باایمان وارد شده است. البته به اندازه ای که شخص زیارت شده (مزور) دارای مراتب بالاتری از معنویت و فضیلت باشد، ثواب و پاداش ملاقات با او بیشتر است. همچنین هر اندازه نیّت و هدف زیارت کننده خدایی تر باشد، در ارزش و ثواب آن زیارت، اثر خواهد گذاشت.

زیارت درگذشتگان

کلمۀ ‘زیارت’ دربارۀ درگذشتگان هم استعمال می شود که البته بیشتر به قبر آنان نسبت داده می شود.

این مطلب نشأت گرفته از جهان بینی و دید وسیع و عمیق ادیان آسمانی به ویژه اسلام است که حیات را منحصر به زندگی در این جهان نمی دانند و انسان را در چهاردیواری جهان طبیعت محدود نمی کنند؛ بلکه ورای این عالم، برای او عالمی گسترده تر و جالب تر و زیباتر قائل اند.

مادّیون که اعتقادی به ماورای طبیعت ندارند و حیات را در محدودۀ جهان طبیعت تفسیر می کنند، این تعبیر از زیارت را ندارند و نمی توانند داشته باشند؛ ولی ادیان الهی و پیروان آن ها، یعنی معتقدان به جهان غیب و عالم ابدی، واژۀ زیارت را برای گذشتگان نیز به کار می برند.

ازاین رو یکی از مسلّمات آنان، زیارت اهل قبور (اموات) و شهیدان است که آن را به صورت برنامه ای مذهبی و دینی انجام می دهند.

اهل ادیان و به ویژه مسلمانان، مردگان را فاقد فهم و درک و شعور نمی دانند. آن ها معتقدند مردگان هم حیات دارند؛ اما شکل حیات آن ها تغییر کرده است و درک و فهمی متناسب با شرایط مخصوص خود دارند؛ بنابراین از دیدار زندگان خوشحال می شوند و درصورتی که از خاطر بازماندگان خود رفته و دوستان و بستگان، فراموششان کرده باشند، نگران و ناراحت و

چه بسا گله مند می شوند و ممکن است به جای دعا، نفرینشان کنند.

امام صادق(علیه السلام) از جدّ بزرگوار خود، امام علی(علیه السلام) روایت کرده اند: «مردگان خود را زیارت کنید؛ زیرا آنان از اینکه شما به زیارتشان بروید مسرور و شادمان می شوند.»(1) این روایت و روایات متعدد دیگر، تصریح دارند