در این قطعه از بهشت ( راهنمای زائران امام رضا (علیه السلام) صفحه 53

3. ابن قولویۀ قمی ‘رضوان الله علیه’ از محمدبن مسعود نقل می کند: «امام صادق(علیه السلام) را دیدم که به قبر رسول خدا(صلی الله علیه و آله و سلم) رسیدند، آنگاه دست خود را روی قبر گذاشتند و فرمودند: ‘ أَسْأَلُ اللهَ الَّذِی اجْتَبَاکَ وَ اخْتَارَکَ وَ هَدَاکَ وَ هَدَی بِکَ أَنْ یُصَلِّیَ عَلَیْکَ؛ از خداوندی که تو را برگزید و هدایت کرد و دیگران را به واسطۀ تو هدایت کرد، می خواهم که بر تو درود فرستد.’ سپس فرمودند: ‘إِنَّ اللهَ وَ مَلائِکَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَی النَّبِیِّ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَیْهِ وَ سَلِّمُوا تَسْلِیماً(1) به تحقیق خداوند و فرشتگان او بر پیامبر درود می فرستند. ای کسانی که ایمان آورده اید، بر او (پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم)) درود بفرستید و سلام و تسلیم کامل خود را به او تقدیم کنید.’»(2)

زیارت؛ عامل آشنایی بیشتر و عمیق تر با امامان(علیهم السلام)

از آثار و برکات برجستۀ زیارت خاندان عصمت و طهارت(علیهم السلام) آشنایی بیشتر با این بزرگواران است. زائر باوجود شناختی مختصر از معصومان(علیهم السلام)، با انجام مراسم زیارت و ورود در آن روضه های مبارک، به شناخت تازه ای دست پیدا می کند. به ویژه اگر زیارت نامه های مخصوص و مأثور (یعنی زیارت نامه هایی که معصومان(علیهم السلام) قرائت می کرده اند) را قرائت

کند، به جایگاه اصلی و مقام و شأن والای ایشان پی خواهد برد و اگر آن عبارت های دلنشین و روح افزا را باتوجه و تدبّر بخواند، شناختی پیدا می

کند که هرگز دل از آنان بر نمی کنَد و به هیاهوها و زرق وبرق ها و ادعاهای آمیخته به گزافه گویی و دروغ دیگران