اوضاع طبیعی و انسانی قیامت از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 203

يَوْمُ الْفَصْل و كمينگاه بودن جهنم (385)

«لا يَذوُقُونَ فيها بَرْدا وَ لا شَرابا،»

«هـرگــز در آنجـا قطـره‌اي آب سـرد و شـراب طهـور نيــاشـامنــد.» (24 / نبأ)

«ِلاّ حَميمــــــا وَ غَسّـــــاقــــا،»

«مگــر آبي پليـد سوزان كه از چرك و خون جهنم است به آنها دهند.» (25 / نبأ)

«جَـــــــــــزاءً وِفــــاقــــــــا،»

«كــــــه بـــا كيـفــــر اعــمـــال آنــهـــا مــــوافـــــق اســـــت!» (26 / نبأ)

مي‌فرمايد: كفار اميد حسابي ندارند و آيات ما را به طور عجيب تكذيب مي‌كنند، چون بر تكذيب خود اصرار مي‌ورزند. اين آيه مطابقت جزا با اعمال ايشان را تعليل مي‌كند، به اين بيان كه كفار اميد حساب در «يَوْمُ الْفَصْل» را ندارند، در نتيجه از حيات آخرت مأيوسند و به همين جهت آيات داله بر وجود چنين روزي را انكار مي‌كنند و به

(386) اوضاع طبيعي و انساني قيامت

دنبال آن آيات توحيد و نبوت را هم انكار نموده، در اعمال خود از حدود عبوديت تجاوز مي‌كنند و نتيجه همه اينها اين شده كه به كلي خدا را از ياد ببرند، خدا هم آنان را از ياد برد و سعادت خانه آخرت‌را برآنان تحريم كرد، در نتيجه براي آنان نماند مگر شقاوت و در آن عالم چيزي به جز مكروه نمي‌يابنــد و جز با صحنه‌هاي عذاب مواجه نمي‌شونـد و هميـن است معناي اينكه فرمود: