تحقیقی پیرامون کتاب فقه الرضا صفحه 1

مقدمه

بسم الله الرحمن الرحیم

منابع اصلی فقه شیعه‌ی امامیه پس از قرآن کریم دو دسته است:

1- جوامع حدیثی که در عصر ائمه‌ی اطهار علیهم السلام تا یکی دو قرن بعد تصنیف و تدوین شده مانند کتب اربعه (کافی، فقیه، تهذیب و استبصار) که در سده‌ی چهارم و پنجم گردآوری شده است.

2- متون فقهی که در سده‌ی چهارم و پنجم با استفاده و بکار گرفتن عین عبارات روایات تألیف شده، مانند مقنع شیخ صدوق و نیز کتاب هدایة و قسمتهائی از کتاب مَنْ لَا یَحْضُر و مقنعه‌ی شیخ مفید و نهایه‌ی شیخ طوسی و کتب فقهی سید مرتضی و معاصران و شاگردان وی است.

در مورد کتاب فقه الرضا که شامل ابواب طهارت تادیات می‌باشد و در سال 1274 هجری قمری در هفتاد و هشت صفحه‌ی رحلی چاپ سنگی شده و نسخه‌های خطی آن در کتابخانه‌ها موجود می‌باشد اختلاف است. برخی از دانشمندان این کتاب را از دسته‌ی اول به شمار آورده و آن را یکی از کتابهای حدیثی می‌دانند و برخی دیگر از محققین آن را از دسته‌ی دوم به حساب آورده و یکی از متون فقهی مشتمل بر عین عبارات روایات می‌دانند.

پیرامون این کتاب و مؤلف و درجه‌ی اعتبار آن بحثها و تحقیقاتی انجام گرفته که این مقاله یکی از آنها است.