- اهداء 1
- مقدمه 2
- جریانی از زندگی امام 3
- مآخذ ما در نقل این خطبهی شریف 4
- اسناد در خطبه شریف 5
- رئیس المحدثین صدوق و خطبه 7
- موارد ضبط خطبه شریف 8
- خصوصیات این رساله 9
- خطبة الرضا فی التوحید 11
- خطبه 01 16
- خطبه 02 18
- خطبه 03 24
- خطبه 04 27
- خطبه 05 31
- خطبه 06 34
- خطبه 07 37
- خطبه 08 39
- خطبه 09 42
- خطبه 10 45
- خطبه 11 49
- خطبه 12 52
- خطبه 13 55
- خطبه 14 58
- خطبه 15 61
- خطبه 16 66
- خطبه 17 72
- خطبه 18 76
- خطبه 19 78
- خطبه 20 81
- خطبه 21 86
- خطبه 22 88
- خطبه 23 92
- خطبه 24 99
- خطبه 25 103
- خطبه 26 107
- خطبه 27 112
- خطبه 28 113
- خطبه 29 116
- خطبه 30 119
- خطبه 31 122
- خطبه 32 125
- پاورقی 125
خطبه 27
27 - وَ بِالْعُقُولِ یُعْتَقَدُ التَّصْدِیقُ بِاللَّهِ وَ بِالْإِقْرَارِ یَکْمُلُ الْإِیمَانُ بِهِ.
ترجمه:
و به سبب عقلها محکم میگردد و منعقد میشود ایمان به خداوند متعال و اطمینان به او و سپس با اقرار کردن به زبان تکمیل و تثبیت میشود ایمان باطنی.
توضیح:
در این دو جمله نتیجه هشت جمله گذشته بیان میشود و آن تحقق ایمان و تکمیل آن با اقرار است.
ایمان در عالم باطن و قلب انسان تحقق پیدا کرده و اقرار در عالم ظاهر و محسوس صورت میگیرد.
ایمان با عقول و با تجلی پروردگار متعال در عقول حاصل میشود و چون محیط زندگی ما عالم حس و خارج است، لازم است با اقرار به زبان صورت خارجی پیدا کند و روی همین نظر است که در هشت جمله گذشته بعد از تذکر مطلب و مقدماتی نفیا و اثباتا، به موضوع اقرار منتهی شده است.
و ذکر کلمه عقول (و بالعقول) دلالت دارد که ضمایر گذشته به أشیاء راجع بودند به عقول و اگر نه به آنها عطف شده و گفته میشد - و بها.