- درآمد 1
- اشاره 1
- قصیده ی او در مدح امام رضا علیه السلام 3
- حل ما ینحل از عبداللطیف شیروانی 9
- سخن استاد حسن زاده ی آملی 10
- رساله حل ما ینحل 12
- اشاره 12
- قصیده مذکوره 16
- اشاره 16
- بیت 02 19
- بیت 01 19
- بیت 03 21
- بیت 04 21
- بیت 05 22
- بیت 06 22
- بیت 07 23
- بیت 08 23
- بیت 10 24
- بیت 09 24
- بیت 11 24
- بیت 12 25
- بیت 13 25
- بیت 14 26
- بیت 15 26
- بیت 16 26
- بیت 18 27
- بیت 19 27
- بیت 17 27
- بیت 20 28
- بیت 21 28
- بیت 23 29
- بیت 22 29
- بیت 24 30
- بیت 26 30
- بیت 25 30
- بیت 28 31
- بیت 27 31
- بیت 29 32
- بیت 31 32
- بیت 30 32
- بیت 32 33
- بیت 35 34
- بیت 33 34
- بیت 34 34
- بیت 36 35
- بیت 37 36
- بیت 38 37
- بیت 39 37
- بیت 42 38
- بیت 41 38
- بیت 40 38
- بیت 45 39
- بیت 44 39
- بیت 43 39
- بیت 46 40
- بیت 47 40
- بیت 48 41
- بیت 49 42
- بیت 50 43
- بیت 51 43
- بیت 52 43
- بیت 54 44
- بیت 53 44
- بیت 55 - 56 45
- بیت 57 46
- بیت 58 46
- بیت 59 47
- بیت 62 48
- بیت 61 48
- بیت 60 48
- بیت 63 49
- تعلیقات 50
- پاورقی 54
علی علیه السلام، ان الدلائل العقلیه موافقه لنا، و عمل علی بن ابی طالب علیه السلام معنا، و من اتخذ علیا اماما لدینه فقد استمسک بالعروهالوثقی فی دینه و نفسه».
این بود عبارت فخررازی که عین آن را از تفسیرش چاپ استانبول - ج 1 - ص 160 - نقل کرده ام.
و مورد دیگر سخن او در عصمت حضرت صدیقه طاهره سیده نساء عالمین فاطمه بنت رسول الله - صلی الله علیه و آله و سلم - است که در نکته 748 کتاب هزار و یک نکته ذکر کرده ام.
یکی از توفیقات نگارنده این بوده است که در علم رجال یک دوره جامع الروات اردبیلی را در محضر اعلای استاد علامه شعرانی تلمذ کرده است، آن جناب روزی در درس فرموده است: متشیع در اصطلاح کسی است که به آن پیغمبر خوش بین است و بغض و عداوت بدانها ندارد، نه این که شیعه اثنا عشری بوده باشد.
در این کلمه غرضم این است که رساله ای خطی به نام «رساله ی حل ما ینحل» در کتابخانه ی محقر این حقیر حسن حسن زاده آملی موجود است که در تاریخ ختم تصنیف آن، جمله «خموشی بجو» یعنی سنه ی 967 ه است.
ز غیبت از پی آخر این مقال
«خموشی بجو» گشت تاریخ سال
و تاریخ کتابت آن سنه 1254 ه است.
این نسخه حاوی شرح قصیده یاد شده، و پس از شرح ابیاتی چند از خواجه حافظ و امیر خسرو دهلوی و سلمان ساوجی و ظهیر فاریابی
و کمال خجندی و دیگران هست و شارح همه آنها شیروانی نام برده است. در این کلمه فقط همان شرح قصیده نونیه یاد شده را با تصحیح در حد وسع بدون هیچ گونه دخل و تصرفی تمام و کمال نقل می کنیم، و پس از پایان شرح مطالبی را در چند تعلیقه به عرض می رسانیم.