رساله ی حل ما ینحل صفحه 6

7- پاسخ آن از ابن حسام «اطلس رومی برید ترک چون گل پیرهن - حله ی زربفت بافت گل چرخ خان ختن»

8- پاسخ آن از انوری «صبح زرافشان چو دید درج عقیق یمن - ریخت ز صندوق رخ شده ی در عدن»

9- پاسخ آن از هلالی «تخت مرصع گرفت شاه ملمع بدن - جیب مرقع درید شاهد گل پیرهن»

10- پاسخ آن از شوقی نراقی «مشعل گیتی فروز صبح چون شد شعله زن - داد جهان را فروع شمع لکن؟»

11- پاسخ آن از آقا معصوم خاوری قزوینی «خسرو خاور چو کند جوشن زرین ز تن - گشته پلنگینه پوش سحنه ی دیر کهن»

12- پاسخ آن از آخوند رسول کاشی «رفت چو در آشیان طوطی شکر شکن - جلو گله زاغ شد عرضه ی این نه چمن»

13- باز خود قصیده ی رازی از روی نسخه درست …

14- پاسخ همان قصیده رازی از نظام الدین احمد اطعمه «قلیه ی شامی کشید صبح ملمع بدن - هاون زرینه کوفت مطبخی سیم تن [16].

بدین ترتیب روشن می شود که قصیده ی مزبور جایگاه والایی در ادب فارسی یافته است. نکته دیگر آن که تاکنون به دو شرح اشاره شده یکی همان که در نسخه ی ملک آمده و تنها 3 برگ است. دیگری شرحی که در آغاز جنگ فوق الذکر معرفی شده

و به نقل از کنز الغرایب در آنجا آمده است. سومین شرح، شرح عبداللطیف شیروانی است که در اینجا به چاپ می رسد.

در نشریه نسخه های خطی دو نسخه از «شرح قصیده ی امام فخررازی» بال مرصع بسوخت … » یاد شده است اما یادی از مؤلف آنها نشده است [17] شرحی دیگر از قصیده ی مزبور از لسان الاطباء معروف به حکیم خفائی در نسخه ی 4085