مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 105

قاآنی شیرازی

اشاره

میرزا حبیب الله قاآنی فرزند محمدعلی گلشن از ایل زنگنه بود که در ابتدا «حبیب» تخلص می کرد ولی به دستور حسنعلی میرزا شجاع السلطنه، حاکم خراسان، تخلص خود را به «قاآنی» تغییر داد وی در انتخاب کلمات خوشایند و موزون کم نظیر است چنان که در اشعارش لفظ بر معنی غلبه دارد.

قاآنی در قصیده سرایی پیرو منوچهری است و معانی فلسفی و عرفانی و اخلاقی در اشعار او کمتر دیده می شود. قاآنی کتابی دارد به نام «پریشان» که به تقلید گلستان سعدی ساخته است ولی در این تقلید توفیق چندانی نیافته.

وفاتش در سال 1270 قمری اتفاق افتاد. آرامگاهش در حضرت عبدالعظیم در جوار قبر ابوالفتوح رازی است.

در ستایش طاق و رواق مطهر و منور امام ثامن السلطان علی بن موسی الرضا

دیوان حکیم قاآنی شیرازی، با مقدمه ی ناصر هیری، تهران، انتشارات گلشائی، 1363 ش.

زهی به منزلت از عرش برده فرش تو رونق

زمین ز یمن تو محسود هفت کاخ مطبق (1).

تویی که خاک تو با آب رحمتست مخمر

تویی که فیض تو با فر سرمدست ملفق (2).

چو دین احمد مرسل مبانی تو مشید (3).

چو شرع حیدر صفدر قواعد تو موثق (4).

1- 352. هفت کاخ مطبق: هفت طبقه ی آسمان.
2- 353. ملفق: فراهم آورده شده - بهم پیوسته.
3- 354. مشید: استوار.
4- 355. موثق: استوار.