مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 110

سروش اصفهانی

اشاره

شمس الشعرا میرزا محمدعلی سروش سدهی اصفهانی شاعر قصیده سرای توانای ایران در قرن سیزدهم هجری است. قصایدش که به پیروی از شاعران قصیده سرای قرن پنجم خاصه فرخی ساخته شده است در نهایت فخامت و استواری و لطافت است. وی در بین شاعران دوره ی بازگشت به استادی ممتاز می باشد و سخنش یادآور سخن سرایان قرن پنجم و ششم هجری است. آثارش علاوه بر دیوان اشعار عبارتند از: مثنوی های «ساقی نامه» و «الهی نامه» و «زینه المدایح» که مجموعه ای از مدایح خاندان رسالت است. سروش اثر منظوم دیگری به نام «اردیبهشت نامه» دارد در بیان احوال پیغمبر اسلام (ص) که در حقیقت حماسه دینی است.

ولادت شاعر در سال 1228 ه و وفاتش در سال 1285 ه در تهران اتفاق افتاد و در شهر مقدس قم مدفون شد.

در مدح امام علی بن موسی الرضا

دیوان سروش اصفهانی، به اهتمام محمدجعفر محجوب، تهران، انتشارات امیرکبیر، 1340 ش.

دم بهار بیاراست باغ چون طاووس

شدست شاخ مرصع چو تاج کیکاووس

به باغ و راغ پراکنده اند پنداری

همه خزاین قارون و گنج دقیانوس (1).

هوا ز ابر چو لشکر گهی پر از لشکر

خروش رعد در و چون خروش کردن کوس

فتاده عکس گل نوشکفته اندر آب

چنان هر آینه در آینه است روی عروس

نه باغ را بشناسی کنون ز پر تذرو

نه راغ را بشناسی کنون ز چشم خروس

هزار دستان بر گل همی زند آواز

که عاشقان را وقت کنار آمد و بوس