- مقدمه ناشر 1
- اشاره 21
- در مدح ثامن الائمه 21
- اشاره 24
- در مدح علی بن موسی الرضا 24
- قصیده در مدح حضرت علی بن موسی الرضا و تعریف بقعه ی منوره ی او 26
- اشاره 26
- در مدح امام هشتم حضرت علی بن موسی الرضا و منقبت امیرالمؤمنین علی 30
- اشاره 30
- اشاره 33
- در منقبت حضرت رضا 33
- در منقبت امام الجن و الانس علی بن موسی الرضا 37
- اشاره 37
- اشاره 40
- فی مناقب شاه خراسان علی بن موسی الرضا 40
- اشاره 43
- فی منقبه الامام علی بن موسی الرضا 43
- در منقبت امام همام علی بن موسی الرضا 44
- اشاره 44
- اشاره 49
- در مدح حضرت رضا 49
- اشاره 54
- در ستایش امام هشتم 54
- اشاره 56
- در نعت حضرت رضا 56
- اشاره 64
- در مدح علی بن موسی الرضا 64
- اشاره 68
- در چشم درد و تخلص به مدح امام هشتم 68
- در منقبت حضرت امام رضا 71
- اشاره 71
- در مدح امام علی بن موسی الرضا 74
- اشاره 74
- در مشهد مقدس ثامن الائمه سروده شده است 82
- اشاره 82
- اشاره 85
- در نعت امام ثامن ضامن علی بن موسی الرضا 85
- اشاره 90
- در مدح امام هشتم 90
- در مدح علی بن موسی الرضا 92
- اشاره 92
- اشاره 94
- قصیده در مدح حضرت علی ابن موسی الرضا 94
- مدح حضرت رضا 100
- اشاره 100
- در ستایش طاق و رواق مطهر و منور امام ثامن السلطان علی بن موسی الرضا 105
- اشاره 105
- در مدح امام علی بن موسی الرضا 110
- اشاره 110
- اشاره 113
- در مدح امام ثامن ضامن علی بن موسی الرضا 113
- اشاره 115
- در مدیح حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا 115
- اشاره 118
- در مدح و منقبت حضرت رضا 118
- اشاره 121
- در منقبت امام ثامن علی بن موسی الرضا 121
- در منقبت حضرت علی بن موسی الرضا 125
- اشاره 125
- اشاره 127
- در وداع روضه ی متبرکه حضرت علی بن موسی الرضا 127
- در توصیف بهار و منقبت حضرت رضا 131
- اشاره 131
- اشاره 133
- در منقبت حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا 133
- اشاره 144
- در تهنیت عید غدیر و گریز به مدح حضرت ثامن الاولیاء علی بن موسی الرضا 144
- اشاره 149
- قصیده در مدح حضرت امام همام علی بن موسی الرضا 149
- اشاره 151
- در منقبت حضرت رضا 151
- اشاره 153
- در مدح امام هشتم 153
- اشاره 155
- در النضید من لآلی فکره 155
- اشاره 158
- در مدح هشتمین سلطان کشور خلافت و هفتمین گوهر درج گنجینه ولایت 158
- در نعت علی بن موسی 161
- اشاره 161
- اشاره 163
- در مدح و تهنیت میلاد مسعود حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا 163
- فی مدح الامام ابی الحسن الرضا 166
- اشاره 166
- اشاره 169
- در منقبت امام هشتم 169
- قصیده ی سلسله الذهب فی ورود امام الثامن علی بن موسی الرضا بنیسابور 176
- اشاره 176
- اشاره 180
- قصیده در شأن حضرت ابوالحسن علی بن موسی الرضا 180
- در توسل به حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا 183
- اشاره 183
- اشاره 185
- قصیده ی رضویه در نعت حضرت رضا 185
- اشاره 189
- در میلاد مسعود حضرت ثامن الائمه 189
- شبی در حرم قدس 191
- اشاره 191
- اشاره 194
- باغ رضوان 194
- اشاره 197
- در میلاد مقدس رضوی، روز یازدهم ذی القعده الحرام سروده شده است 197
- فی مدح مولانا و سیدنا ثامن الائمه الهدی علی بن موسی الرضا 202
- اشاره 202
- در میلاد مقدس امام هشتمین 205
- اشاره 205
- در مسافرت به ارض اقدس رضوی سروده شد 209
- اشاره 209
- اشاره 211
- در مدح حضرت رضا 211
- اشاره 213
- مراد دل 213
- در منقبت حضرت امام رضا 220
- اشاره 220
- در منقبت حضرت رضا 222
- اشاره 222
- اشاره 224
- قصیده ی روز فرخنده ی میلاد حضرت رضا 224
- یا علی بن موسی الرضا ادرکنی 226
- اشاره 226
- اشاره 227
- سلسله الذهب 227
- رضا همیشه نگهدار و دادخواه بود 229
- اشاره 229
- آستان رضا 230
- اشاره 230
- اشاره 235
- دارالشفاء 235
- التجا 238
- اشاره 238
- کوی رضا 241
- اشاره 241
- کوی رضا 243
- اشاره 243
- اشاره 244
- شمع ولایت 244
- اشاره 245
- در ستایش حضرت رضا 245
- مشکوه کبریا 247
- اشاره 247
- به یمن میلاد هشتمین آفتاب 248
- اشاره 248
- اشاره 249
- غزل غربت 249
- در منقبت امام معصوم حضرت علی بن موسی 250
- اشاره 250
حکیم صفای اصفهانی
اشاره
محمدحسین اصفهانی متخلص به «صفا» در سال 1269 هجری در اصفهان متولد شد. وی در آغاز جوانی رهسپار تهران گردید و سپس به خراسان عزیمت کرد و در شهر مشهد اقامت گزید. صفا تا پایان عمر تأهل اختیار نکرد. غزل های او حاکی از افکار بلند فلسفی و عرفانی است و قصایدش نیز استوار و مشحون به مضامین عارفانه و حکیمانه است. ادیب نیشابوری همیشه مقام وی را در شعر می ستوده است.
صفا در اواخر عمر رنجور شد و به مرض ذات الریه درگذشت (1343 ق) اما در لغت نامه ی دهخدا سال وفات وی 1322 قمری ثبت شده است.
در منقبت حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا
دیوان حکیم صفای اصفهانی، به کوشش سهیلی خوانساری، تهران، چاپ اقبال و شرکاء، 1337 ش.
امروز باز گیتی در نشو و در نماست
حشرست اینکه در بنه بوستان بپاست
اجساد سر زدند با شکال مختلف
باتا الف قیامت موعود گشت راست
سرزد ز خاک سبزه بشکل زبان مار
زاب کبود رنگ که مانند اژدهاست
داودوار مرغ سلیمان (1) به صرح (2) کوه
اندر ترانه ئیست کزان کوه پرصداست
از بس که ابر ریخت گهرهای قیمتی
سنگ سیه خزینه ی لولوی پربهاست
زر کرد خاک گونه ز گلهای رنگ رنگ
خاکی که زر کند نبود خاک، کیمیاست
از سبزه ماه سرزد و ناهید و آفتاب
در حیرتم که دشت زمینست یا سماست
1- 516. مرغ سلیمان: هدهد.
2- 517. صرح: کوشک - کاخ.