مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 133

حکیم صفای اصفهانی

اشاره

محمدحسین اصفهانی متخلص به «صفا» در سال 1269 هجری در اصفهان متولد شد. وی در آغاز جوانی رهسپار تهران گردید و سپس به خراسان عزیمت کرد و در شهر مشهد اقامت گزید. صفا تا پایان عمر تأهل اختیار نکرد. غزل های او حاکی از افکار بلند فلسفی و عرفانی است و قصایدش نیز استوار و مشحون به مضامین عارفانه و حکیمانه است. ادیب نیشابوری همیشه مقام وی را در شعر می ستوده است.

صفا در اواخر عمر رنجور شد و به مرض ذات الریه درگذشت (1343 ق) اما در لغت نامه ی دهخدا سال وفات وی 1322 قمری ثبت شده است.

در منقبت حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا

دیوان حکیم صفای اصفهانی، به کوشش سهیلی خوانساری، تهران، چاپ اقبال و شرکاء، 1337 ش.

امروز باز گیتی در نشو و در نماست

حشرست اینکه در بنه بوستان بپاست

اجساد سر زدند با شکال مختلف

باتا الف قیامت موعود گشت راست

سرزد ز خاک سبزه بشکل زبان مار

زاب کبود رنگ که مانند اژدهاست

داودوار مرغ سلیمان (1) به صرح (2) کوه

اندر ترانه ئیست کزان کوه پرصداست

از بس که ابر ریخت گهرهای قیمتی

سنگ سیه خزینه ی لولوی پربهاست

زر کرد خاک گونه ز گلهای رنگ رنگ

خاکی که زر کند نبود خاک، کیمیاست

از سبزه ماه سرزد و ناهید و آفتاب

در حیرتم که دشت زمینست یا سماست