مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 157

اوست تنها و جز او نیست خداوند دگر

وین دگرها که تو بینی همه یک سو سمراد (1).

دیگری را بجز او خواهم اگر بستایم

هرگز ایزد لب من را به سخن نگشایاد

تا که من باشم خواهم همه از ایزد پاک

که هوا خواهش تا باشد دلشاد زیاد (2).

جز ادیب از دگری ناید این گونه سخن

کانچه آن آید، از باز نیاید از خاد (3).

1- 661. سمراد: وهم، خیال و پندار.
2- 662. زیاد: بزید، زندگی کند (فعل دعائی از زیستن).
3- 663. خاد: مرغی است به نام غلیواج یا غلیواژ.