مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 158

ضیائی

اشاره

مرحوم حاج میرزا جهانگیر خان ضیائی فرزند محب علی خان در سال 1275 قمری متولد شد. وی در کابینه ی سپهدار اعظم قبل از کودتای سوم حوت 1299 کفالت وزارت خارجه را برعهده داشت. او در شعر بخصوص در قصیده دستی داشت و «ضیائی» تخلص می کرد. مرحوم ضیائی در سال 1352 قمری وفات یافت و در ظل قبه حضرت معصومه علیهاالسلام در قم دفن گردید.

در مدح هشتمین سلطان کشور خلافت و هفتمین گوهر درج گنجینه ولایت

دیوان ضیائی، به اهتمام حاجیه بی بی خانم، تهران، مطبعه ی طلوع، (بدون تاریخ).

حبذا بارگاه عرش مثال

بارگاهی مصون ز بیم زوال

قدسیان (1) را حریم تست مطاف (2).

عرشیان را رواق تست مجال

ای مقدس حریمت از تشبیه

وی منزه رواقت از تمثال

بوسه زد تا به آستان تو مهر

عالم آرا شد و همایون فال

قول سعدی به مدحتت گویم

که نصیبی هم او برد ز نوال

دوحه سجع طیرها موزون

روضه ماء نهرها سلسال (3).

از نسیم تو آیتی تسنیم (4).

بی شمیمت بهشت فرض محال

آستان تو بوستان سرور

که نگنجد در او کلال و ملال

چون بدین آستانه روی آرند

همه ادبارها شود اقبال

وحده لا اله الا الله

طایران تو راست ذکر و مقال

اذن الله فیک ان یذکر

آسمه بالغدو و الآصال (5).

1- 664. قدسیان: فرشتگان.
2- 665. مطاف: محل طواف.
3- 666. سلسال: درختی است که آواز آهنگین پرندگانش خوش و گوشنواز است. باغی است که آب جویش روان و گواراست.
4- 667. تسنیم: نهری است در بهشت.
5- 668. ناظر است به آیه ی شریفه ی: « … فی بیوت اذن الله ان ترفع و یذکر فیها اسمه» (آیه ی 36 سوره ی نور). غدو و آصال: بامدادها و شامگاهان. منظور این است که: خداوند متعال فرموده است که در این [خانه] نام و یاد خداوند در بامدادان و شامگاهان بر زبان ها جاری باشد.