مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 169

ملک الشعرا بهار

اشاره

محمدتقی ملک الشعرای بهار فرزند محمد کاظم صبوری شاعر بزرگ ما در سال 1266 ه. ش ولادت یافت. وی در عین حال شاعر و محقق و نویسنده و استاد دانشگاه و روزنامه نگار و مرد سیاست و مبارزه بود.

بهار در شعر شیوه ی فصیح قدما بویژه سبک خراسانی را به نیکوترین صورتی بیان کرده؛ در ضمن از زبان متداول، لغات و تعبیرات و اصطلاحاتی را در اشعار خود به عاریت گرفته است. بهار شعر را وسیله ی بیان مقاصد گوناگون قرار داده و با اطلاعی که از زبان پهلوی داشت به ایجاد ترکیبات جدید و استعمال مجدد برخی از لغات متروک توفیق یافت.

دیوان بهار در دو مجلد به طبع رسیده است. از آثار تحقیقی او تصحیح و تحشیه ی «تاریخ سیستان» و «مجمل التواریخ و القصص» و تصنیف و تألیف «سبک شناسی» در سه جلد است.

بهار در سال 1330 شمسی در تهران دیده از جهان فروبست.

در منقبت امام هشتم

کلیات ملک الشعرا بهار، تهران امیرکبیر 1345 ش (جلد 2).

بگرفت شب ز چهره ی انجم نقاب ها

آشفته شد به دیده ی عشاق خواب ها

استارگان تافته بر چرخ لاجورد (1).

چونانکه اندر آب ز باران حباب ها

اکنون که آفتاب به مغرب نهفته روی

از باده برفروز به بزم آفتاب ها

مجلس بساز با صنمی نغز و دل فریب

افکنده در دو زلف سیه پیچ و تاب ها

ساقی بپای خاسته چون سرو سیمتن

و انباشته (2) به ساغر زرین شراب ها