مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 180

شهاب تربتی

اشاره

مرحوم شیخ محمد ابراهیم معروف به شیخ عبدالسلام، ملقب به شهاب الدین و متخلص به «شهاب» از دانشمندان و شاعران بنام خراسان است که در سال 1298 هجری در شهر تربت حیدریه دیده به جهان گشود.

از «شهاب» آثار منظومی به صورت: غزل، قصیده، مثنوی و رباعی و ترکیب بندها و مدایح و مراثی درباره ی پیشوایان دین در دست است. از جمله آثار مرحوم شیخ عبدالسلام: «راز عشاق» «گنج نهفته» «کلید نیایش» در شرح و ترجمه ی دعای کمیل است.

«شهاب» در سال 1372 قمری چشم از جهان فروبست.

قصیده در شأن حضرت ابوالحسن علی بن موسی الرضا

اندیشه شهاب، به کوشش دکتر علی اکبر شهابی، کتابفروشی زوار، مشهد، 1357 ش.

شهی کاستانش ز رفعت به کیهان

فراتر ز عیوق و برتر ز کیوان

بروبند پیوسته خاک درش را

ملایک به شهپر سلاطین به مژگان

زهی بارگاهی که دارد ز حشمت

چو جبریل خادم چو میکال دربان

غبار کف پای زوار او را

به مینو کند سرمه ی دیده، رضوان

روان حکم او از ثری تا ثریا (1).

به جامد به نامی به حیوان به انسان

به امرش مر این نه رواق مطبق

معلق چو گویی که در خم چوگان

به تشریف بزمش فلک بسته آذین

بر این کاخ فیروزه از نجم رخشان

به دیوار ایوان کیوان شکوهش

چو دیوار کو بیست خورشید تابان