مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 183

صابر همدانی

اشاره

اسدالله صنیعیان متخلص به «صابر» در سال 1282 شمسی در همدان متولد شد و ده ساله بود که پدرش را از دست داد. صابر در شعر پیرو شیوه ی صائب است و در مضمون آفرینی و خوش بیانی شهرتی دارد. صابر در سال 1342 قمری دست ارادت به ظهور علی شاه یزدی داد و اشعارش از این تاریخ رنگ عرفان گرفت.

صابر در اردیبهشت 1335 شمسی درگذشت.

در توسل به حضرت ثامن الائمه علی بن موسی الرضا

دیوان صابر همدانی، به سعی کیوان سمیعی، تهران، کتابفروشی زوار، 1337 ش.

یا ثامن الائمه، من از کثرت گناه

در بارگاه قدس تو آورده ام پناه

چندان اسیر دست هوی و هوس شدم

تا موی من سپید شد و روی من سیاه

تا در جوار قرب تو یابم مگر که ره

اینک ز ره رسیده پشیمان و عذرخواه

قومی به اشتباه، گرم نیک بشمرند

چون نیستم نکو، نشود بر من اشتباه

ای آنکه از نگاه تو احیاست عالمی

باشد که بفکنی به من از مرحمت نگاه

خاکم به سر، که طعن رقیبان کشد مرا

گر خاکسار خویش نگیری ز خاک راه

دنیا طلب نیم، که بخواهم ز حضرتت

جاه و جلال دنیوی و بزم و دستگاه

کوته نظر نیم، که کنم کیمیا طلب

تا همچو دیگران دهیم زین نمد کلاه

کالای معرفت ز تو دارم امید و بس

بی معرفت چگونه شناسد گدا ز شاه؟

آن معرفت، که خوب تر از این شناسمت

آن معرفت، که پی برمت بر مقام و جاه

هر چند در طریقه ی توحید و حکم شرع

حاجت ز غیر حق طلبیدن بود گناه