مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 185

علامه مازندرانی «صالح»

اشاره

آیهالله علامه ی حائری مازندرانی متخلص به «صالح» (مقیم سمنان) از دانشمندان و حکمای بنام قرن حاضر است. وی صاحب تألیفات فراوان در اصول فقه، تفسیر و فلسفه و حکمت و کلام می باشد. یکی از آثار مشهور شادروان علامه ی حائری «حکمت بوعلی» است که به طبع رسیده.

علامه از باب تفنن گاه به سرودن اشعار نیز می پرداخت. دیوان اشعارش تحت عنوان «دیوان بستان الادب» در محرم سال 1390 هجری طبع شده است.

وفات علامه ی سمنانی در سال 1383 ه. اتفاق افتاد.

قصیده ی رضویه در نعت حضرت رضا

که کرده بدین کوی پیروزه منزل

که بسته ز لعل بدخشان بدان دل

نه لعل بدخشان نه یاقوت رخشان

که خضر سکندر بدان کرده منزل

نه خضر و سکندر بدان کو بس اندر

که روح القدس توتیا کرده آن گل

نه روح القدس بس بدان دیده بسته

که عرش مهیمن بر آن بسته محمل

نه عرش مهیمن برازنده تر گوی

خداوند را شد فروزنده محفل

فرومایه تر زان بود سطح اطلس

چنین نقطه کی دیده خط معدل

بر این قبر مولا دو ایوان زرین

هزاران مسیح هزاران مهلل (1).

خود این قبله گاه است و این قبله گاه است

پناه مؤمل (2) گواه مقبل (3).

بدین قبله راجی (4) وز این قبله ناجی (5) است

چه راکع چه ساجد چه راکب چه راجل (6).

1- 772. مهلل: تهلیل کننده - لا اله الا الله گوینده.
2- 773. مؤمل: امیدوار.
3- 774. مقبل: بوسنده - کسی که می بوسد.
4- 775. راجی: امیدوار.
5- 776. ناجی: رستگار.
6- 777. راجل: پیاده.