مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 197

آیتی بیرجندی - ضیاءالدین

اشاره

شیخ محمدحسین آیتی بیرجندی ملقب به ضیاءالدین در سال 1310 قمری در قاین متولد شده و در بیرجند نشو و نما یافت و از محضر پدر دانشمندش آقا شیخ محمدباقر گازاری که عالمی مجتهد و استادی عالیقدر بود کسب کمال کرد. سپس برای تحصیل و تکمیل معلومات به نجف اشرف سفر کرد و در آن دیار از محضر درس آقا سید ابوالحسن اصفهانی و آقا ضیاءالدین عراقی کسب علم نمود و به درجه ی والای اجتهاد نایل آمد. مرحوم آیتی در ضمن رسیدگی به امور شرعی مردم بیرجند و قاینات اشعاری نغز می سرود و آثاری فراهم می کرد. از جمله آثار وی: بهارستان، مثنوی مقامات الابرار، در غلطان و فرائد العقول است.

وفاتش در سال 1350 شمسی اتفاق افتاد.

در میلاد مقدس رضوی، روز یازدهم ذی القعده الحرام سروده شده است

دیوان در غلطان، چاپ تهران، اسفند 1346 ش.

به تخت حسن چو کردی بصد کرشمه جلوس

زدند بر سر بام فلک، بنام تو کوس (1).

بروی دوش فکندی چو گیسوان سیاه

اسیر حلقه ی زلف تو شد، عقول و نفوس

به دور حلقه ی زلفت عقول، سرگردان

همت به چاه زنخدان، هزار دل محبوس