مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 202

الهی قمشه ای

اشاره

روحانی متاله آقا میرزا مهدی الهی قمشه ای استاد دانشگاه تهران در قمشه متولد شد و پس از طی مقدمات تحصیل، حکمت را در محضر آقا میرزا شیخ هادی فرزانه تلمذ کرد. قمشه ای مدتی را نیز در مشهد گذراند و از محضر شیخ اسداله یزدی (مصحح حکمه الاشراق) بهره ها برد و پس از تکمیل علوم به تهران رفت و در دانشگاه تهران و حوزه به تدریس پرداخت. الهی علاوه بر دیوان اشعار صاحب تألیفات فلسفی است. وفات آن بزرگوار در سال 1393 هجری برابر 1352 شمسی اتفاق افتاد.

قصیده خراسانیه

فی مدح مولانا و سیدنا ثامن الائمه الهدی علی بن موسی الرضا

کلیات دیوان حکیم الهی قمشه ای، تهران، انتشارات علمیه اسلامیه، 1341 ش.

من بنده ام شهنشه ایمان را

سلطان دین شهید خراسان را

تابنده مهر نه فلک عشقم

تا بنده ام من آن شه ایمان را

آن عقل صرف و جوهر حکمت را

وان بحر علم و کشتی ایمان را

آن سر غیب و کاشف ما اوحی (1).

و ان شارح فواتح قرآن (2) را

آن رازدان علم لدنی (3) را

وان پرده دار شاهد پنهان را

کشور گشای ملک خلافت را

مالک رقاب قیصر و خاقان را

بگشود عشق طره ی مشکینش

سرمست کرد نرگس فتان را

1- 836. اشاره است به آیه ی کریمه: «فاوحی الی عبده ما اوحی. ما کذب الفؤاد ما رأی» (آیه ی 10 سوره ی نجم).
2- 837. منظور آیاتی است در آغاز سوره های قرآن که از حروف مقطعه مانند: الر - الم - حم و غیره تشکیل یافته است.
3- 838. علم لدنی: علمی که کسی را نزد حق سبحانه و تعالی محض به فیض فضل او حاصل شود، حال آنکه از استاد نیاموخته باشد (غیاث اللغات).