مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 213

امیری فیروزکوهی

اشاره

سید کریم امیری متخلص به «امیر» و مشتهر به «امیری فیروزکوهی» به سال 1288 شمسی در دهکده ی فرح آباد فیروزکوه پا به عرصه ی وجود نهاد. نسب شادروان امیری - بنا به نقل خودش - از طرف پدر و مادر به سی و چند واسطه به امام همام حضرت سید الساجدین علی بن الحسین علیهماالسلام می رسد. استاد امیری پس از آموختن قرآن کریم و آشنائی با خواندن و نوشتن؛ در سن هفت سالگی به تهران آمد و در مدارس مختلف و نزد اساتید نامدار از جمله شیخ عبد النبی کجوری مازندرانی به کسب علم و طی مراحل کمال نائل شد. امیری به سبب طبع شاعرانه بیشتر اوقات خود را به مصاحبت شاعران و سخندانان و سرودن اشعار می گذراند و از هر خرمن خوشه ای می چید. مدتی از عمر شاعر به کارمندی اداره ثبت تهران و تصدی دفتر اسناد رسمی گذشت.

امیری به شاعران گذشته به ویژه خاقانی، نظامی گنجوی، سعدی، مولوی و بیش از همه به صائب تبریزی علاقه داشت و به شیوه ی آنان قصاید و غزلیات و قطعات زیبا و استوار سروده - دیوان شاعر در دو مجلد چاپ و منتشر شده است.

امیری فیروزکوهی در مهر ماه 1363 ش دیده از جهان فروبست.

مراد دل

به شکرانه ی رفع علت و حصول عافیت به عنایت و کرامت هشتمین ائمه ی هدی امام علی بن موسی الرضا صلواه الله علیهما (1).

باز جانی دگر از عالم جان یافته ام

آنچه جویند و نیابند من آن یافته ام