مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 26

ابن یمین

اشاره

محمود بن یمین الدین محمد طغرائی معروف به ابن یمین در اواخر قرن هفتم هجری در فریومد خراسان متولد شد. پدرش شاعر بود و با او مشاعره می کرد. در جنگی که به سال 743 میان امیر وجیه الدین مسعود سربداری و ملک معز الدین حسین کرت رویداد؛ دیوان شاعر گم شد ولی او بار دیگر آنچه را در نزد دیگران از اشعارش یافت می شد گرد آورد.

ابن یمین شاعری متوسط و تا حدی پیرو انوری است. بیش از هشتاد سال بزیست و در سال 769 ه. ق در زادگاه خویش درگذشت.

قصیده در مدح حضرت علی بن موسی الرضا و تعریف بقعه ی منوره ی او

دیوان اشعار ابن یمین فریومدی، به تصحیح و اهتمام حسینعلی باستانی راد، تهران، از انتشارات کتابخانه ی سنایی.

گوهر افشان کن ز جان ای دل که می دانی چه جاست

مهبط نور الهی روضه ی پاک رضاست

در دریای فتوت گوهر کان کرم

آنک شرح جود آباء کرامش هل اتاست

ظلمت و نور جهان عکسی ز موی و روی اوست

موی او و اللیل اذا یغشی (1) و رویش و الضحا (2) ست

قبه ی گردون ندارد قدر خاک درگهش

یا رب این فردوس اعلی یا مقام کبریاست؟

سرمه ای از خاک پای او کشیدست آفتاب

موجب این دانم که عینش منبع نور و ضیاست