مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 50

بدان امیدی که بازآیی بماند ما را در انتظارت

دو دست در دل دو پای در گل دو چشم در ره دو گوش بر در

تویی ربوده ز عاشقان دل به دل ربایی نموده هر دم

لب در افشان در درخشان قد خرامان خط معنبر (1).

منم گزیده ره ملامت به دور حسنت شده فسانه

به چشم گریان به جسم عریان به جان سوزان به حال مضطر

تویی کشیده به صید هر دل به قصد هر سر به زجر هر تن

به بیوفایی ز غمزه تیری ز عشوه تیغ و زمار (2) خنجر

مرا فتاده به فکر آن رخ به یاد آن قد به بوی آن خط

به بیقراری دلی پر آتش سری به بالین تنی به بستر

چنین که در من ز شمع رویت فتاد آتش کشید شعله

چنین که اشکم ز شدت غم نمود طغیان گذشت از سر

اگر نیابد نم سرشکم مدام نقصان ز آتش دل

و گر نریزد همیشه آبی بر آتش دل ز دیده ی تر

ز سیل اشکم به نیم قطره برآید از جا بسیط غبرا

ز برق آهم به یک شراره بریزد از هم سپهر اخضر

ز برق آه جهان فروزم تر است شامی چو صبح روشن

ز هجر زلف سیاهکارت مراست روزی به شب برابر

ز درد عشقت ضعیف و زارم به چاره سازی کسی ندارم

امیدوارم که برگشاید گره ز کارم امام اظهر

امام بر حق ولی مطلق امین قران گزین انسان

امیر مردان شه خراسان علی موسی رضای جعفر

خجسته ذاتی که گر نبودی اساس هستی بنای ذاتش

نبودی الفت پی تناسل ز هفت آبا (3) به چار مادر (4).

1- 135. معنبر: غالیه بو، معطر.
2- 136. مار: استعاره است برای ابرو یا زلف.
3- 137. هفت آبا: هفت آسمان.
4- 138. چار مادر (چهار مادر): چهار عنصر: آب، خاک، آتش و باد. سنایی گوید: زمانه را ز پی زادن چنو فرزند عقیم گشت چهار امهات و هفت آباش.