مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 54

وحشی بافقی

اشاره

کمال الدین وحشی بافقی کرمانی از قصبه ی بافق کرمان بوده که بیشتر در یزد اقامت داشته است. وحشی در غزلسرایی طبعی لطیف و کلامی نرم و دل انگیز دارد. وی علاوه بر دیوان، مثنویهای خلد برین، ناظر و منظور و فرهاد و شیرین را به تقلید نظامی سروده است. اهمیت وحشی بیشتر در سرودن ترکیب بندهایی است که احساسات و عواطف شاعر را بیان می کند. وفات وی در سال 991 هجری اتفاق افتاد.

در ستایش امام هشتم

دیوان وحشی بافقی، به کوشش حسین نخعی، تهران، انتشارات پیروز سال 1339 صفحه ی 234.

تا شنید از باد پیغام وصال یار گل

بر هوا می افکند از خرمی دستار گل

گر نه از رشک رخ او رو به ناخن می کند

مانده زخم ناخنش بهر چه بر رخسار گل

تا نگیرد دامنش گردی کشد جاروب وار

دامن خود در ره آن سرو خوشرفتار گل

خویش را دیگر به آب روی خود هرگز ندید

تا فروزان دید آن رخسار آتشبار گل

از رگ گردن نگردد دعوی خوناب خوب

گو برو با روی او دعوی مکن بسیار گل

نافه ی (1) تاتار را باد بهاری سرگشود

چیست پر خون نیفه ای (2) از نافه ی تاتار گل

گر گدایی درهم اندوز و مرقع (3) پوش نیست

از چه رو بر خرقه دوزد درهم و دینار گل

تا میان بلبل و قمری شود غوغا بلند

می زند ناخن به هم از باد در گلزار گل

بر زمین افتاد طفل غنچه گویا از درخت

خود نمودش غنچه بر شکل دهان مار گل

گر نمی آید ز طوف روضه ی آل رسول

چیست مهر آل کاورده است بر طومار (4) گل

نخل باغ دین علی موسی جعفر که هست

باغ قدر و رفعتش را ثابت و سیار گل

آنکه بر دیوار گلخن گر دمد انفاس لطف

عنکبوت و پرده را سازد بر آن دیوار گل

1- 151. نافه ی تاتار: مشک ختن - نافه کیسه ای است که در زیر شکم جنس نر آهوی ختن قرار دارد و ماده ای خوشبو که به نام مشک موسوم است از منفذ آن خارج می شود.
2- 152. نیفه: بند شلوار - موضعی که کمربند را از آن می گذرانند - بقچه.
3- 153. مرقع پوش: صوفی، درویش، کسی که جامه ی پاره پاره بهم دوخته بر تن کند.
4- 154. طومار: نامه ی طولانی و پیچیده.