مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 74

حزین لاهیجی

اشاره

شیخ محمدعلی حزین لاهیجی فرزند ابیطالب از دودمان شیخ زاهد گیلانی است. وی در سال 1103 قمری در اصفهان ولادت یافت و در حمله ی افغانها از اصفهان خارج شد و پس از سیاحت در شهرهای ایران و عراق و حجاز در سال 1146 عازم هند گردید و تا پایان عمر در آن دیار بسر برد. شیوه ی سخن و سبک گفتار حزین لاهیجی مقرون به سادگی و روانی و حد فاصلی است میان سبک شاعران قدیم و شیوه ی هندی. آثار او عبارتند از: «تذکره ی حزین» و «مده العمر» که شامل یادداشتهای اوست و مثنوی «تذکره العاشقین» و دیوان اشعار.

حزین لاهیجی در سال 1180 هجری در سن 77 سالگی در بنارس هند درگذشت.

در مدح امام علی بن موسی الرضا

دیوان حزین لاهیجی، به کوشش بیژن ترقی، تهران، کتابفروشی خیام، 1350 ش.

خوش، آنکه دل به یاد تو رشک چمن شود

زلفت سمن، بهار خطت یاسمن شود

ریزم ز بس به یاد عقیق لبت سرشک

دامن ز کاوش مژه، کان یمن شود

جز پرده های دیده ی یعقوب، باب (1) نیست

پیراهنی که محرم آن گلبدن شود

سوزد حلاوتش لب حوران خلد را

کوثر اگر به چاشنی آن دهن شود

جز چشم آشنا نتواند سفید شد

در کشوری که یوسف ما را وطن شود

باشد همان برهگذرت ای نسیم مصر

چشمم اگر سفیدتر از پیرهن شود

خیزد چو گرد شور قیامت ز رهگذر

روزی که ترک غمزه ی او را هزن شود

در دل نهفته عشق بتان را گذاشتیم

این باده ریختیم به خم تا کهن شود