کتابخانه بالقرآن

مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 82

صفحه 82

صباحی بیگدلی

اشاره

حاج سلیمان صباحی بید گلی کاشانی از شاعران اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم هجری است. وی ممدوح ملک الشعرا فتحعلی خان صباست. دیوانش شامل قصاید، غزلیات، مرثیه و ترانه ها است و در سرودن مرثیه مهارت داشت و «چهارده بند» او در مراثی مشهور است. وفات صباحی در سال 1218 هجری قمری اتفاق افتاد ولی بعضی از ارباب تذکره سال 1206 ه را ثبت کرده اند که مقرون به صحت نیست.

در مشهد مقدس ثامن الائمه سروده شده است

دیوان صباحی بید گلی، به کوشش حسین پرتو بیضایی، تهران، کتابفروشی زوار، 1338 ش.

طوس این یا وادی ایمن که می بینم ز دور

گنبد شاه خراسان یا رب این یا، نخل طور (1).

وادی ایمن نه وز آن وادی ایمن به رشک

نیست نخل طور و نخل طور از آن در کسب نور

معنی ظلمت نیاید ساکنانش را به وهم

زآن که شب چون روز روشن باشد اندر چشم کور

شهر مستغنی بود از وصف با این شهریار

کاندر آن درد است درمان، رنج راحت، سوک سور

طینت آدم که یزدانش سرشت از خاک و آب

گویی از این خاک طیب بود و این آب طهور (2).

1- 240. بیت اقتباس است از: «و نا دیناه من جانب الایمن و قربناه نجیا». (او را (موسی) از جانب راست طور ندا کردیم و وی را قرب مناجات خود دادیم) (سوره ی مریم، آیه ی 53).
2- 241. بیت اشاره به خلقت آدم دارد که خداوند او را از خاک پدید آورد. (قرآن کریم، سوره ی ص، آیه ی 76 - سوره ی حجر، آیات 28 تا 33).