مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 85

صبای کاشانی

اشاره

فتحعلی خان صبای کاشانی در حدود سال 1180 ه در کاشان متولد شد. در شعر و شاعری شاگرد صباحی کاشانی بود و در دربار فتحعلی شاه قاجار سمت ملک الشعرایی یافت. صبا علاوه بر دیوان اشعار مثنویهای مشهوری دارد به نام «شهنشاه نامه» که حماسه ای است تاریخی.» «خداوند نامه» که اشعاری است حماسی و دینی درباره ی پیامبر اسلام (ص) و حضرت علی (ع) «عبرت نامه» و «گلشن صبا» که به تقلید بوستان سعدی ساخته شده است. صبا نخستین شاعری است که ثمره ی نهضت بازگشت ادبی در اشعار او به قوت تمام مشاهده می شود. وی در اواخر عمر حکمران کاشان گردید و در سال 1238 ه درگذشت.

در نعت امام ثامن ضامن علی بن موسی الرضا

شبانگه فروهشت چون پرده بیضا (1).

به گردون سراپرده زد ظل غبرا (2).

عروسان جماش (3) این هفت پرده

به هر هفت (4) آراسته روی زیبا

ز شام و یمن چون دو مشتاق بیدل

گرفتار رشک دو پیکر دو شعرا

ز بس نقشهای بدیع خجسته

چو ایوان مانی شد این کاخ مینا (5).

که ناگه سحرگاه نقشی دگر زد

که گشت آن صور محو ازین لوح خضرا

زمیری به شاهی که لشکر کشیدی

که گشت آن صور محو ازین لوح خضرا

زمیری به شاهی که لشکر کشیدی

به تسخیر ملک خراسان خورآسا

به عزم سفارت به امیدواری

رها باره (6) ام را شد از یار دم پا

مسلح شدم اول از بیم رهزن

چو گردان زابل چو ترکان یغما

1- 255. بیضا: آفتاب.
2- 256. ظل غبرا: سایه ی زمین.
3- 257. جماش: بازیگر، شوخ و دلیر.
4- 258. به هر هفت آراسته: با هفت قلم آرایش کرده، آرایش کامل.
5- 259. کاخ مینا: کنایه از آسمان است.
6- 260. باره: اسب.