مدایح رضوی در شعر فارسی صفحه 92

خاور دنبلی

اشاره

محمود خان دنبلی متخلص به «خاور» از طایفه ای است به همین نام که از کردهایی هستند که در ایران و عراق (اطراف موصل) سکونت دارند. از این دودمان است احمد دنبلی فقیه شافعی و ابراهیم حسین دنبلی صاحب کتاب «الدره النجفیه» در شرح نهج البلاغه که مؤلف آن در سال 1291 قمری به پایان رساند (نقل از لغت نامه دهخدا).

در مدح علی بن موسی الرضا

جنگ المناقب، حاج عبدالغفار همدانی، چاپ سنگی، 1303 هجری قمری.

ای رخت افروخته طلعت ماه تمام

وی غمت آموخته سرو سهی را خرام

عارضت از زیر زلف گشت عیان صبحدم

یا رخ روشن نمود خور ز شکاف غمام (1).

گر تو تبسم کنان جلوه کنی در چمن

لب نگشاید دگر غنچه پی ابتسام (2).

خال بنا گوش تو دانه ی دام بلاست

زلف سیه پوش تو طایر دل راست دام

بر دلم از تیر تو زخم به از مرهم است

بر تنم از تیغ تو خرق (3) به از التیام (4).

در غم عشقت مرا فکر دل و دین کجا؟

در ره شوقت مرا کی ره ننگ است و نام

جان به لب آمد هنوز نامده از کوی تو

قاصد فرخنده پی نامه ی فرخ پیام

می نگرد هر طرف دیده پی دیدنت

چون سوی مه روزه دار در شب عید صیام

خسرو والا حشم شاه ملایک خدم

سرور صاحب کرم خسرو گردون غلام

مرکز پرگار جود، قطب مدارا وجود

آنکه بود در سجود، در بر او خاص و عام

اختر برج عطا، گوهر درج سخا

وارث موسی، رضا آنکه علی شد به نام

داشته از بأس (5) او قلب فتن اضطراب

یافته از عدل او کار جهان انتظام

1- 310. غمام: ابر.
2- 311. ابتسام: تبسم کردن - لبخند زدن.
3- 312. خرق: پاره کردن، شکافتن (خرق و التیام از اصطلاحات حکما است. رجوع کنید به: فرهنگ علوم عقلی، ص 248).
4- 313. التیام: بهم آمدن و به شدن.
5- 314. بأس: قوت، دلیری - سختی و بیم.