- مقدمه 1
- حدیث 01 9
- حدیث 02 10
- حدیث 03 11
- حدیث 04 12
- حدیث 05 14
- حدیث 06 16
- حدیث 07 19
- حدیث 08 20
- حدیث 09 22
- حدیث 10 23
- حدیث 11 25
- حدیث 12 26
- حدیث 13 28
- حدیث 14 29
- حدیث 15 31
- حدیث 16 32
- حدیث 17 34
- حدیث 18 35
- حدیث 19 37
- حدیث 20 39
- حدیث 22 41
- حدیث 21 41
- حدیث 23 42
- حدیث 24 44
- حدیث 25 45
- حدیث 26 47
- حدیث 27 49
- حدیث 28 51
- حدیث 29 53
- حدیث 30 54
- حدیث 31 55
- حدیث 32 57
- حدیث 33 58
- حدیث 34 59
- حدیث 35 60
- حدیث 36 61
- حدیث 37 63
- حدیث 38 65
- حدیث 40 67
- حدیث 39 67
- پاورقی 68
حدیث 07
قَالَ الرِّضَا علیه السلام:
«لَا تُشَدُّ الرِّحَالُ إِلَی شَیْ ءٍ مِنَ الْقُبُورِ إِلَّا إِلَی قُبُورِنَا أَلَا وَ إِنِّی لَمَقْتُولٌ بِالسَّمِّ ظُلْماً وَ مَدْفُونٌ فِی مَوْضِعِ غُرْبَهٍ فَمَنْ شَدَّ رَحْلَهُ إِلَی زِیَارَتِی اسْتُجِیبَ دُعَاؤُهُ وَ غُفِرَ لَهُ ذَنْبُه » [9].
امام رضا علیه السلام فرمود:
«بار به سوی هیچ قبر (و زیارتگاهی) بر نبندید مگر این که به زیارت قبور ما بیایید. آگاه باشید که مرا مظلومانه مسموم ساخته و می کشند و در جایی غریبانه به خاک
می سپارند پس هر کس که بار سفر برای زیارت من بربندد، دعایش مستجاب می شود و گناهش مورد آمرزش واقع می گردد.»