کرامات الرضویه صفحه 305

در همان حال چشمم به خطوط مفاتيح افتاد ديدم آنها را مي‌بينم و مي‌توانم بخوانم خوشحال شدم و زيارت را با كمال آساني خواندم و خداي را سپاس كردم. پس از فراغت و خارج شدن از حرم مفاتيح را باز كردم ديدم نمي‌توانم بخوانم و بمانند پيش بدون عينك خط را نمي‌شناسم و تاكنون چنين هستم دانستم كه لطفي و عنايتي از طرف آن بزرگوار بوده است. [63].

خورشيد توئي شمش شموس كنز ولايت

كز نور تو هر گمشده گرديده هدايت

خورشيد شعاعي بود از نور وجودت

كز نور وجود تو ضيائش ز بدايت

اي درگه تو قاضي حاجات خلايق

هر لحظه ز درگاه تو شد كشف كرامت

از بهر اميدي بدرت روي نمودم

شاها نظري كن ز ره لطف و عنايت

اين سالك و مسكين حقير سركويت