کرامات الرضویه صفحه 415

تربت مقدس رضوي

مولانا محمد معصوم يزدي ساكن مشهد مقدس كه يكي از صلحاي ارض اقدس رضوي بود نقل نمود.

من مبتلا به تب نوبه شدم و هرچند مداوا كردم بهبودي حاصل نشد تا روزي در عالم خواب شخصي نوراني با شمائل روحاني به من فرمود چرا از آنچه در فلان حجره و در صندوقچه مي‌باشد بر بدن خود نمي‌مالي چون از خواب بيدار شدم از شدت مرض خواب خود را فراموش كرده و از بسياري درد و حرارت تب ناله مي‌كردم.

ناگاه مادرم در آنوقت آمد و چون مرا به آن شدت مرض ديد كه ناله مي‌كنم گفت اي فرزند از لطف الهي نااميد مباش و تو چرا در اين مدت مرض از غبار ضريح مطهر حضرت رضا (ع) بر بدن خود نماليده اي.

گفتم اي مادر آن غبار شريف كجاست و چرا نمي‌آوري تا من از اين سختي و شدت مرض خلاص شوم. مادرم فوراً رفت و صندوقچه اي آورد و باز كرد و قدري غبار ضريح مطهر بيرون آورد و بمن داد پس من گرفتم و بر سر و رو و سينه خود ماليدم و بخواب رفتم و چون پس از ساعتي بيدار شدم عرق بسياري كرده بودم و خود را سبك يافتم و ملتفت شدم كه به بركت آن غبار مطهر شفا يافته ام پس برخاستم و همان وقت به زيارت آن بزرگوار مشرف شدم و شكر الهي را بجاي آوردم. و نيز گفته است.

وقتي چشمم بنحوي شد كه هيچ جائي و چيزي را نمي‌ديدم و هرقدر معالجه نمودم فائده اي حاصل نشد و از علاج مايوس شدم تا شبي در عالم خواب ديدم به زيارت حضرت رضا (ع) مشرف شده ام لكن ضريح مبارك نبود و قبر شريف آشكار بود و ديدم خاك بسياري روي قبر مبارك است در همان عالم خواب بخاطرم رسيد كه خوب است قدري از اين تربت پاك بقصد تبرك بردارم و بر چشم خود بكشم.

پيش رفتم قدري خاك بردارم ناگاه گوينده اي گفت اي بي ادب مابين ضريح و قبر مبارك حريم است تا اين ندا را شنيدم دور شدم و با ادب نشستم لكن يكدست خود را بر زمين بنهاده و خم شدم و با دست ديگر قدري خاك برداشتم و به هر دو چشم خود كشيدم و چون بيدار شدم در اندك وقتي بهبودي حاصل گرديد و حال قريب يك سال كه ديگر بدرد چشم مبتلا نشده ام. [35].

خاك رهش ز بهر مريضان بود شفا

هر دردي بي علاج ز لطفش شود دوا

شفاي برص