ذکر فرماید که بتوانم آن را به امثال خود ارائه دهم.
در این جا مأمون رو به امام (ع) کرد و عرض نمود نظر شما در مورد آنچه آنها اختلاف داشتند چیست؟
گفتار امام در مورد بداء
امام (ع) رو به سلیمان کرده فرمود: چگونه بداء را انکار می کنی در حالی که قرآن ناطق به آن است در یک جا می فرماید:
«بدیع السموات و الأرض» (1).
و هو الذی یبدء الخلق ثم یعیده» (2).
و … اینها دلیل بر این است که خداوند موجودات جهان را ابداء فرموده (این یکی از معانی بداء است).
دیگر این که قرآن می گوید:
«و اخرون مرجون لامر الله اما یعذبهم و اما یتوب علیهم» (3).
«و ما یعمر من معمر و لا ینقص من عمره الا فی کتاب» (4).
این دو آیه نشان می دهد ممکن است ظواهر امر نشان دهد که فلان شخص مشمول عذاب یا کوتاهی عمر می گردد، اما بعدا روشن می شود که مشیت الهی به خاطر شرایطی بر این قرار گرفته که او را ببخشد، یا به او عمر طولانی دهد (این یک معنی دیگر از بداء است) با این حال چگونه می خواهی بداء را منکر شوی؟
سلیمان: آیا روایتی در این زمینه از پدران گرامیت به شما رسیده؟