1- زیدیه طائفه ای از شیعه هستند که پس از زید بن علی و یحیی بن زید، به تدریج به مذهبی گراییدند که زیدیه نام گرفت. آنان در اصول به چهار امام از ائمه معصومین معتقدند؛ گرچه همه دوازده امام را محترم می دانند و به عنوان عترت رسول الله، مودت آنها را واجب می شمارند. اما پس از امام چهارم، نظریه ای برای آنها در امامت پدید آمد که هر شخصی از اولاد امیرالمؤمنین و حضرت فاطمه زهرا که برای جهاد در راه خدا قیام کند و عادل نیز باشد، از نظرِ آنان امام است؛ اما هیچکدام از زیدیه به شروطی که در امامتِ ائمه دوازدهگانه است، همچون: عصمت، علم لدنی، الهام از سوی خداوند و... برای امامان زیدی قائل نیستند. لازم به یادآوری است که زید بن علی و یحیی بن زید، خود را در مقام امامت نمیدانستند؛ هرچند برای خود، اهلیتِ امامت در امر به معروف و نهی از منکر را محفوظ می دانستند. (که امامتی همچون امام بودن در نمازِ جماعت است) آنان به این دلیل منصب امامت الهی برای خود قائل نبودند که سعی در گرفتن اذن از امامان معصوم برای این امر (یعنی امر به معروف و نهی از منکر) داشتند.
خویشان سلیمان بودند، نزد او جمع می شدند و درباره امور جاری، به بحث و سخن می نشستند. سلیمان علاوه بر اینکه بزرگ متکلمان خراسان بود، ریاست زیدیه خراسان را نیز بر عهده داشت. اگر کسی سلیمان را نمی شناخت، با همان نگاه اول درمییافت که او صاحب منصب و بزرگوار است. محاسنی انبوه و بلند داشت. دستار سرش را به شیوه خراسانی می بست و همیشه لباسهایی فاخر و آراسته بر تن می کرد. خود را عادت داده بود که به کسی خیره نگاه نکند و معمولاً به زمین یا آسمان مینگریست. به دانستن، اشتیاق بسیار داشت و گاه میشد که هفته ها به مسئله ای که نمی دانست، می اندیشید و در این مدت، خواب و خوراک را بر خود حرام می کرد.
گرداگرد مجلس را بزرگان زیدیه گرفته بودند. همه بر کرسی های آراسته تکیه زده و بحث و سخن در میانشان گرم بود. برای من هم افتخاری بود که می توانستم از ایشان پذیرایی کنم. اندکی که از آغاز مجلس گذشت، «احمد بن هلال» که از پسرعموهای ما بود، رو به سلیمان