خداشناسی از دیدگاه قرآن و حدیث صفحه 115

«و امر ما تنها يكـي است، آن هـم بـه سرعت چشم گـرداندن است!» (50 / قـمر)

در اين‌جا مراد به كلمه «امر» همان معناي فرمودن است، كه در مقابلش كلمه نهي

1- الميــزان ج 24، ص 106.

(236) خداشناسي

است. چيزي كه هست همين فرمودن دو جور است: يكي تشريعي - مانند اوامري كه بزرگتران به كوچكتران مي‌كنند - و يكي هم تكويني، كه عبارت است از اراده وجود يافتن چيزي كه خداي‌تعالي در جاي ديگر درباره آن فرموده: «اِنَّما اَمْرُهُ اِذا اَرادَ شَيْئا اَنْ يَقُـولَ لَـهُ كُـنْ فَيَكُـونُ» (82 / يس)، پـس امـر خـدا عبـارت اسـت از كلمــه «كُـنْ».(1)

واحد بودن امر الهي

«وَ مـا اَمْــرُنــا اِلاّ واحِــدَةٌ كَلَمْــحٍ بِـالْبَصَــرِ!» (50 / قمـــر)

مراد به واحد بودن امر خدا اين است كه امر او تكرار نمي‌خواهد به اين معنا كه وقتي تحقق و هستي چيزي را اراده كند هست شدن آن چيز احتياجي به اين كه بار ديگر

1- الميزان ج 37، ص 175.

واحد بودن امر الهي (237)